Title :  ความลับของดูจุน
Status: ficlet
Fandom: Beast

Pairing:  Doojun x Junhyung
Author: Orny
Rating:  PG-13
Genre: Alternate Universe , Comedy
Author’s Note:  ตามรีเควสของน้องพีช ผู้อุปการะปีกกินรีงิ้งุ้ง ให้ ANGEL YONGJUNHYUNG พริ้มๆ

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

 

 .

 

.

 

 

ยังโยซอบบอกไว้ว่ารู้สึกเหมือนอยู่ในอุโมงค์ยาวๆที่มืดไปหมดทุกครั้งก่อนคัมแบ็ค เจ้าเจี๊ยบจอมดราม่า มักเจ็บปวดกับความคิดของตัวเองอยู่เสมอ แล้วมันก็จะผ่านไปถึงยังค้างคาใจอยู่ก็ตาม บางทีเขาควรผ่อนคลายบ้าง ซนดงอุนนั่งเช็คเรตติ้งของตัวเองผ่านแอพพลิเคชั่นSIMSIMI และบอกว่าจะลบมันทันทีหลังจากนั้นเพราะคำตอบไม่ได้ดั่งใจแถมยังถูกเรียกว่าคุณป้า ลีกีกวังไม่เคยมีตารางงานแบบธรรมดา เขาอยู่ด้วยกันในหลายๆครั้งและไม่ได้อยู่ด้วยกันในหลายๆครั้ง จางฮยอนซึงก็กำลังกลายเป็นแบบนั้น เตรียมตัวตกใจแทบแย่ หลังได้รับข้อความทางkakaotalkจากเจ้านั่นว่าจะหอบหัวทรงโมสาร์ทเดทร็อคสไตล์กลับมาให้ดูที่ห้องซ้อม ในมิติที่สี่อะไรก็เกิดขึ้นได้

 

ไม่มีอะไรที่หัวหน้าวงทำได้ดีที่สุดนอกจากเข้มแข็งและให้กำลังใจสมาชิกไม่ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม ยูนดูจุนกับสังขารใกล้ยี่สิบสามเต็มทีนั่งกวาดสายตามองไปรอบๆห้องซ้อม แอร์จะเย็นกว่านี้ถ้าก่อนหน้านั้นเขาไม่ได้ขยับตัวเต้นให้เส้นเคล็ดจนต้องหยุดพัก ทัวร์คอนเสิร์ตบิวตี้ฟูลโชว์ทั้งหมดเพิ่งจะจบไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เชื่อเลยว่าพวกเขาจะเทียวบินไปประเทศนั้นประเทศนี้ จากซีกโลกหนึ่งไปอีกซีกโลกหนึ่งจนแทบจะลืมรสชาติกิมจิไปแล้ว ถ้านี่เป็นเกมส์ ค่า exp คงพุ่งสูงลิบน่าดู

 

“พี่อย่าโหลดมันมาเล่นนะ ไอ้simsimiเนี่ย กวนประสาท”

 

ดงอุนเดินสบถพึมพำออกไปจากห้องด้วยสีหน้ามู่ทู่สวนกับฮยอนซึงที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เจเอสคุงไหวไหล่น้อยๆ การมองตามหลังดงอุนไม่สามารถทำให้เขาหาคำตอบได้ นอกจากถามใครสักคนแถวนี้

 

“เขาดูไม่สบอารมณ์” ฮยอนซึงยื่นกระป๋องโค้กเย็นฉ่ำให้แล้วนั่งลงตรงข้ามดูจุน “ได้ยินแว่วๆว่าsimsimi นี่ของจุนฮยอง มันไปไหน ส่งข้อความไปให้ซื้อขึ้นมา”

 

“ฉี่ ถ้านานขนาดนี้ก็อาจจะเป็นภาคต่อเนื่อง”

 

“ไม่เป็นไร แค่นายจ่ายค่าโค้กกระป๋องนี้แทนมันด้วย”

 

 

เรื่องเงินไม่เคยเป็นเพื่อนกับใครต่อให้มันจะมีค่าแค่ร้อยวอนก็ตาม ดูจุนจิ๊ปากเบาๆ เขาคว้ากระเป๋าเป้ข้างตัว ล้วงเงินค่าโค้กกระป๋องที่ตัวเองไม่ได้สั่ง ตบใส่มือฮยอนซึงกับสีหน้าพออกพอใจน่าดู ก่อนจะตัดสินใจเปิดฝามันกระดกโค้กเข้าปากไปหนึ่งอึกใหญ่

 

“เห้ย เดี๋ยวมันก็ว๊ากหรอก”

 

“ไม่เป็นไร เก็บภาษี”

 

 

กี่ทีกี่ทีก็แบบนี้ จำไม่ได้แล้วว่าจ่ายเงินให้จุนฮยองไปเท่าไหร่ ทวงคืนได้บ้าง ลืมทวงคืนบ้าง ท้ายที่สุดก็หยวนๆ ติดว่านั่นคือยงจุนฮยองหรอกนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ไม่มีทาง ยังไม่มีทีท่าว่าจะเริ่มซ้อมต่อ ฮยอนซึงนั่งกดโทรศัพท์เล่น ในขณะที่โยซอบกำลังโทรหาใครบางคน ดงอุนยังไม่กลับมาข้างในห้อง และจุนฮยองหายสาบสูญ

 

ทางโปร่ง 

 

แล้วใครบอกว่าหัวหน้าวงไม่มีเรื่องอึดอัดใจ คนที่แบกรับทุกอย่างเอาไว้บนบ่าไม่สามารถเสแสร้งชิวได้ตลอดเวลา ทางออกคือการหาใครสักคนมารับฟังความหน่วงของเขา บุคคลผู้นั้นต้องสามารถถามได้ตอบได้ และเข้าใจเข้าในเอวารี่สิ่งติง ปกติแล้วคนๆนั้นคือ ยงจุนฮยอง ซึ่งไปฉี่นานแล้วยังไม่ยอมกลับมา แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ นั่นก็เพราะว่า

 

“ฮยอนซึง เถิบมาใกล้ๆหน่อยดิ มีเรื่องว่ะ”

 

สวัสดีผู้ที่ถูกเลือก ฮยอนซึงช้อนสายตาจากโทรศัพท์ในมือ แทบไม่ต้องเดาเลยว่าสีหน้าหลอกแหลกทำนองนั้น มีสาเหตุมาจากอะไร

 

“ทะเลาะอะไรกับจุนฮยองอีกล่ะ”

 

“เปล่า โธ่เว้ย บอกให้เขยิบมาใกล้ๆ”

 

 

นี่จริงจังนะ ความลับมากด้วย ลับสุดยอด ขนาดโยซอบเข้ามาร่วมรับรู้ด้วยก็ไม่ได้ ดูจุนเหล่มองโยซอบสติลคุยออเซาะฉอเลาะ ทำเสียงอ่อนเสียงหวานเรียกออมม่าแบบยานคาง ดีเชียวอย่าได้หันมาสนใจ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้อีกครั้ง มองซ้ายมองขวาเพื่อความแน่ใจอีกหน

 

“ทำไมต้องทำตัวเหมือนขโมยวะ” ฮยอนซึงขมวดคิ้วรำคาญลีลา “หรือว่าแกขโมยอะไรมา”

 

“เงียบน่า แล้วดูนี่”

 

บางอย่างถูกหยิบออกมาจากกระเป๋า ฮยอนซึงชะโงกมองมันด้วยความสงสัย และไอ้ท่าทางลับๆล่อๆนี่ก็ไม่สามารถพลาดสายตาโยซอบไปได้ ดราม่าแมนถึงขนาดยอมวางหูโทรศัพท์ วิ่งสไลด์ตัวเข้ามานั่งพับเพียบชะโงกมองของลับที่ว่าชนิดอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด จำใจยอมให้รู้ให้เห็น ดูจุนตัดสินใจวางมันลงบนพื้น สบตาฮยอนซึงทีโยซอบที ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องหน่วงๆในอก

 

“ที่ไทย ฉันได้มันมาจากที่นั่น” น้ำเสียงจริงจังและซีเรียสน่าดู

 

“พี่แอบไปซื้อที่พารากอนเหรอ” เหาฉลามตามตัวติดกันไปตลอดถามเสียงดังจนต้องรีบยกมือชู่วที่ปาก “เดี๋ยวนะ พี่ไปซื้อตอนไหน เราอยู่ด้วยกันตลอด”

 

“ฉันไม่ได้ซื้อ โยซอบ ฉัน เอ่อ ...หยิบมา”

 

“ไอ้หัวขโมย!!” ฮยอนซึงตราหน้าและต่อว่าด้วยสายตา  “ไม่คิดเลยดูจุน ว่าแกจะเป็นคนแบบนี้”

 

“ไม่ใช่ โถ่ ฟังก่อนสิวะ คือว่าวันนั้น....”

 

 

……….

.....

..

.

 

ประเทศไทยร้อนใจจะขาด อยู่โรงแรมอย่างเดียวก็แสนจะน่าเบื่อ เลยวาร์ปออกมาเที่ยวเล่นพารากอนสักนิดสักหน่อย พอให้กระชุ่มกระชวยความเปรี้ย ระหว่างนั่งรถแบทแมนทีมออกมาจากที่พัก สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างข้างหลังเบาะคนขับ มันตกอยู่ในซอกหลืบโผล่เพียงวับๆแวมๆเท่านั้น ก่อนลงจากรถเลยรีบแงะสมบัติออกมาด้วยความอยากรู้ 

 

กระป๋องสีดำมีลวดลายเล็กน้อยขนาดพอเหมาะพอเจาะกับฝ่ามือ มีฝาเปิดออกได้ เขย่าแล้วเหมือนข้างในมีอะไรอยู่ เขาเพ่งมองตัวอักษรภาษาอังกฤษสามตัวใหญ่ๆและอ่านออกเสียงในใจ 

 

‘A – X – E’

 

 

มัวแต่ใช้ความคิดจนไม่ทันเห็นคุณคนขับหันมายิ้ม พยักเพยิดให้ทำนองว่าเอาไปสิ เลยรีบโค้งหัวขอบคุณแล้วยัดใส่กระเป๋าเดินลงรถมาเพราะถึงแล้ว หลังจากนั้นก็ลืมไปเลยว่าได้มันมาจนกระทั่งถึงวันคอนเสิร์ต เหลือบเห็นไอ้กระป๋องนี้แอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋าตอนเปลี่ยนชุดขึ้นเพลงใหม่ จู่ๆเอะใจ หยิบมันติดมือขึ้นมาด้วย แวปนึงรู้สึกอยากลองใช้ เผื่อมันจะกลิ่นเหมือนferrariที่ปลายจมูกพิศวาส เลยตัดสินใจฉีดรัวๆไปหนึ่งฟืด โยนให้ผู้จัดการจินแทคเอาไปเก็บไว้ แล้ววิ่งไปสแตนบายพร้อมขึ้นเวที อย่างน้อยที่สุดก็ตัวหอมๆในคอนล่ะว๊า

 

.

..

.....

……….

 

 

“แล้วไง มันทำไมเหรอ เล่านานแล้วนะไม่เห็นเข้าเรื่อง”

 

โยซอบเท้าแขนกับพื้น อ้าปากหาววอดใหญ่ เขาเหลือบเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของฮยอนซึงเช่นกัน ฟังมาตั้งนานแล้วไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนที่ทำท่าทำทางลับลมคมนัย ไม่น่ารีบวางโทรศัพท์แม่แล้วมาสิ้นหวังอยู่ตรงนี้เลย

 

“ก็นี่ไง กำลังจะเข้าเรื่อง” ดูจุนขึ้นเสียงและกวาดสายตามองผู้ร่วมอุดมการณ์ในอนาคต  “พอกลับมาถึงเกาหลี นึกสะกิดใจบางอย่าง รีบเซิร์สหาซัมติงเพื่อคลายความสงสัย แล้วฉัน ก็เจอนี่...”

 

เขาหลุบตาลงมองขวดAXEดังกล่าว สอดมือหยิบโทรศัพท์เครื่องเบ้อเร่อเท่อออกมาจากกระเป๋า จิ้มๆแตะๆอยู่พักหนึ่งก่อนจะว่ามันลง

 

(พักชมโฆษณา)

 

 

 

จั่วหัวคลิปเป็นภาษาไทยที่ไม่สามารถอ่านออก เว้นแต่คำว่า AXE Provoke ฮยอนซึงเอียงคอมองตัวอักษรบนกระป๋องต้นเรื่อง สลับกับชื่อคลิปทีพออ่านออกสองสามครั้ง จนกระทั่งโฆษณาจบ เขาสบตากับโยซอบ แล้วตะหวัดมองดูจุนพร้อมๆกัน

 

“ใช่ พวกนายคิดถูกแล้ว มันคือ AXE ฉันฉีดมัน หลังจากนั้นก็...”

 

 

ยูนดูจุนดำดิ่งสู่ห้วงความทรงจำซ้ำๆซากๆ

 

……….

.....

..

.

 

 

จะว่าไปกลิ่นAXEอะไรนั่นก็หอมดี เล่นคอนเสิร์ตเพลิน ขึ้นเพลงOASISนี่สดชื่นกระตี้กระด้า หยิบกล้องโพรารอยด์มาถ่ายให้แฟนคลับเก็บไปเชยชม หยอกเอินกับโยซอบพอให้กรี๊ดกร๊าดกันเป็นกระสัย คิดอยู่ในใจว่า กลับเกาหลีต้องซื้อติดไปสักกระป๋องสองกระป๋อง

 

แต่แล้วจู่ๆ เสียงกรี๊ดที่ดังลั่นนั่นทำให้ต้องหันหลัง  

 

พระเจ้า!!!!

 

นางฟ้า!!!!!

 

 

ปีกสีขาวสว่างจ้า 

'แองเจิ้ลยง'

 

นี่นางฟ้าตกลงมานั่งยองๆเล่นอยู่บนเวทีตั้งแต่เมื่อไหร่ 

 

ไม่รู้ว่าออร่าหรือแสงจากสปอร์ตไลท์ที่ทำให้ภาพตรงหน้าช่างสุดแสนจะบรรเจิด ดาต้าสมองนี่รวนไปชั่วครู่เลยตอนที่เห็นชัดๆว่านางฟ้านั่นคือยงจุนฮยอง จำได้ว่าโยซอบกอดคอเดินไปหานางฟ้าด้วยกัน โอ้ อกมหาโหยจะแตก บ้านพี่ขาดคนหุงข้าว อยากให้เจ้าเป็นคนช่วยหุง กะตรงดิ่งเข้าไปหาพอตั้งตัวได้ แต่โยซอบดันช่วยคุยไม่เลิก เลยถูกกีกวังตัดหน้าไปเล่นปีกนางฟ้าอยู่หนึ่งช่วงตัว  

 

ไอ้ตอนเล่นปีกนี่ก็เกร็งๆ กลัวนางฟ้าทรงโกรธ สักพักรู้สึกเลย อยู่ใกล้ไม่ได้แล้ว ใจแมร่งเต้น กลัวควบคุมตัวเองไม่ได้ ตีตัวออกห่างมาแบบเสียดายสุดๆ เหลียวแล้วเหลียวอีก คืออยากเคลม เลยวนเวียนเป็นเหานางฟ้าอยู่แถวนั้นห่างๆ

 

 

แองเจิ้ลยง ....

คือพริ้ม

คือระยิบระยับจังตา

คือชดช้อยและวิลิศมาหราอลังการ

ประทับใจอ่ะ 

 

.

..

.....

……….

 

 

“ยิ่งมาดูคลิปนี้นะ ชัดเลย ที่มาที่ไป ทั้งหมดเป็นพระว่าฉันฉีดAXE”

 

ดูจุนหยิบขวดAXEขึ้นมา จัดการสรุปเรื่องราวทั้งหมดด้วยความมั่นอกมั่นใจ ถึงแม้ว่าโยซอบจะกำลังยิ้มแหยๆให้เขา และฮยอนซึงจะเบือนหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็ตาม

 

 

“เห้ย จริงจังนะเว้ย อย่าบอกว่าพวกนายไม่เชื่อ เพราะฉันจะบังคับให้เชื่อ”

 

“อันที่จริงผมก็พยายามเชื่อนะพี่แต่ว่า”

 

“ไม่ต้องพยายาม เพราะนายจะเชื่อแน่นอนโยซอบ” ดูจุนคว้ามือฮยอนซึงมา จัดการเปิดฝาAXEแล้วยัดใส่มือฮยอนซึงลงไป “เรามาทดลองกันจะๆตาตรงนี้ ฮยอนซึง ฉีด”

 

เจเอสคุงยู่คิ้ว “เดี๋ยวนะ แล้วทำไมต้องเป็นฉันวะ”

 

“ฉีดสิ”

 

 

ถ้าทุกอย่างสามารถเปลี่ยนแปลงได้ บางทีการเสนอความคิดเห็นขอเปลี่ยนหัวหน้าวงใหม่กับประธานฮงคงไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงเท่าไหร่ ฮยอนซึงพ่นลมหายใจยาวยืด กี่เรื่องไร้สาระแล้วที่ยูนดูจุนเอามาใส่หัวเขา มั่นใจได้เลยว่าครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย มันจะมีครั้งต่อไป ครั้งต่อไป และครั้งต่อไป

 

 

“โอเค มันจะดีมากถ้าฉันฉีดแล้วนายจะหายบ้า”

 

ฮยอนซึงส่ายหน้า เขายกขวดAXEขึ้นเหนือระดับอกเล็กน้อย เอียงขวดสี่สิบห้าองศา ตั้งท่าฉีดน้ำหอมแบบที่เคยทำ ก่อนจะกดหัวสเปรย์ลงฉีดกลิ่นดูจุนพึงประสงค์พรมลงบนตัวหนึ่งฟืดเบาๆ

 

 

สิบวินาทีผ่านไป 

 

 

เงียบ…

 

 

กริบ…

 

 

“เอาล่ะ ดูจุน เอาไอ้ขวดประสาทกลับของแกคืนไป ฉันพิสูจน์แล้วว่า มันไม่มีอะไรทั้งนั้น นอกจากกลิ่นที่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”

ฮยอนซึงโยนมันใส่ตักดูจุน คิดอยู่แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ เขาดันตัวลุกขึ้น กะจะเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก

 

ทว่า...

 

 

 

 

ปัง 

 

 

ประตูห้องซ้อมเปิดออกพร้อมกับซนดงอุนที่หายไปนานแล้ว มักเน่มีสีหน้าสุขล้ำสุขล้น ผิดกับตอนเดินออกไป เขาแทรกตัวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดั่งมีออร่าวิบวับเป็นแบคกราวน์ด้านหลัง

 

ดวงตาทุกคู่ถูกสะกด ไม่มีใครทำแม้แต่กระพริบตา โยซอบอ้าปากค้าง ในขณะที่ฮยอนซึงยืนนิ่ง เขายังไม่ได้ลุกขึ้นเต็มความสูงด้วยซ้ำ

 

“เป็นไง ดูดีไหม ผมได้มาจากแฟนคลับข้างล่าง เมื่อกี้นี้อ๊า”

 

ดงอุนหมุนตัวไปมา เขาส่งยิ้มให้เงาสะท้อนในกระจก มองดูพออกพอใจกับสิ่งที่ตัวเองเห็น ...ปีกสีขาว... ถูกต้องแล้ว ซนนัมชินกำลังสวมปีกนางฟ้าสีขาว และแทบจะโบกโบยบินไปรอบห้องซ้อมแล้วถ้าเขามีความสามารถพอที่จะทำได้

 

 

พระเจ้า !!! มันเกิดขึ้นจริง

 

 

สายตาที่เคยจับจ้องดงอุนหลุบมองกระป๋องAXEในมือและใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องของดูจุนอีกครั้ง นักวิทยาศาสตร์ยูนดูจุนยักคิ้ว เขาได้ตั้งสมมติฐานและทำการทดลอง กระทั่งได้ผลลัพธ์ชัดเจนทันตาเห็นแล้วว่า

 

 

‘การฉีดAXEนั้น จะนำพานางฟ้ามาปรากฎตัวตรงหน้าอย่างแท้จริง ส่วนสปีชีย์ไหนนั้น ว่ากันอีกที’

 

 

ดูท่าจะต้องกว้านซื้อAXEมาเป็นของตัวเองสักหนึ่งลังใหญ่ๆ เอาไว้ฉีดก่อนนอนให้นางฟ้าเข้าฝัน เห็นวันเดียวยังเอาไปเคลิ้มไปคิดทุกหลับทุกตื่น  ดูจุนเก็บAXEลงในกระเป๋าตามเดิม หัวเราะร่วนให้อาการเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งของฮยอนซึงและโยซอบดั่งเขาคือผู้ชนะ กีกวังมาถึงห้องซ้อมแล้ว เจ้าคนงานชุกชุมดูเหนื่อยหน่อยๆ เออออเชยชมดงอุนที่กำลังเห่อปีกบนแผ่นหลังแบบขอไปที ยอมช่วยขยับปีกเล่นให้สองสามครั้ง จากนั้นก็เฟดตัวเองออกมา

 

นึกไม่ออกเลยว่าหลังจากนี้ฮยอนซึงกับโยซอบจะมาขอยืมAXEของเขาไปใช้บ่อยแค่ไหน ดูจุนยกยิ้มมุมปาก เขารูดซิปปิดกระเป๋ามิดชิด ความลับจะต้องไม่เปิดเผยมากไปกว่านี้

 

“กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย คลุ้งไปทั่วห้อง ใครฉีดอะไรวะ”

 

และแล้วสรรพนามบุรุษที่สามซึ่งหายไปตั้งแต่เริ่มสนทนาก็กลับเข้ามาในห้อง ยงจุนฮยองปัดไม้ปัดมือไล่กลิ่นประหลาด ไปอึแค่นี้ ถึงกับพลาดไม่รู้ใครเอาอะไรมาเล่น

 

กระป๋องโค้กเปิดแล้วถูกยื่นให้จากยูนดูจุน เขาจิ๊ปากเมื่อเห็นว่าส่วนหนึ่งของโค้กถูกเก็บภาษีไปแล้วด้วยผู้ชำระเงินที่สอง ถึงอย่างนั้นก็ยังรับมากระดกอึกๆจนหมดไปเกือบครึ่ง หางตาเหล่มองหลังสัมผัสได้ว่ากำลังถูกจับจ้อง และมันจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากดูจุนที่ยืนพิงกระจกอยู่ข้างๆ

 

 

“มองไรมึง”

 

“เปล๊า”

 

 

ปฏิเสธเสียงสูง ทำเป็นมาเหนือไปเถอะ ยงจุนฮยองเอ๋ย

ยามใดกูได้ฉีดAXEขึ้นมาล่ะก็ มึงก็เป็นกินรีงิ้งงุ้งของกูดีๆนั่นเอง

 

 

ว่าแล้วขอสักฟืด….

 

 

FIN

 

 

TALK : สวัสดีหลังจากห่างหายจากการแต่งฟิคไปพักหนึ่งด้วยอะไรหลายๆอย่าง เมื่อวานได้รับรีเควสจากเจ้าของปีกกินรีงิ้งงุ้งที่ทำให้จุนฮยองกลายเป็นนางฟ้าว่าอยากอ่านฟิค ก็คิดอยู่สักพักว่าจะแต่งแบบไหน สุดท้ายก็ได้ออกมาแบบนี้ จินตนาการบ้าบอและแกทเชื่อมโยง ช่างไร้สาระสิ้นดี ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ ก็หวังว่ามันจะเป็นอีกเครื่องที่อยู่ในอ้อมอกอ้อมใจ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอ แล้วเจอกัน

 

ปล. –v- เครดิตทรานจากilikeyoutheb2st ภาพจาก blites multiply และคลิปจากคุณgdsayham