[FIC] (?Ε`*) HAMGYU ★ {CHAPTER 7}

posted on 13 Aug 2013 20:34 by orny in Fiction directory Fiction

Title :   HamGyu

Fandom: Infinite
Pairing:  All Gyu feat. Hoya x Sunggyu 

Author: Orny
Rating:  PG-17
Genre: Alternate Universe, Comedy
Author’s Note:  … หะ หนูกยูจีจี้

 

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

BIsszWhCIAEzBbp.jpg

 

credit : DBteoy น่ารักอ๊าาาาา

 

Chapter 7

 

L's Bravo Viewtiful Mini Photobook

 

 

 

 

 

 

เพราะว่างานเริ่มเข้า คิมซองกยูเลยเริ่มกลับมาเป็นคนเหมือนอย่างเก่า เขาซ้อมเต้นอย่างหนักหน่วงเหมือนที่เมมเบอร์ทุกคนทำ รูปร่างของเขาผอมลง เขากลับมาเป็นไอดอลรูปหน้าตัววี คำชื่นชมจากครูฝึกสอนการเต้นเป็นที่หน้าพอใจ เกือบเดือนแล้วที่ไม่ได้ปั่นวงล้อ อัตราการกลายร่างเป็นแฮมสเตอร์ตัวกะปุ๊กลุ๊กลดลงอย่างต่อเนื่อง เว้นเสียแต่วันหยุด

 

 

 

ไม่อยากจะหาคำตอบนักหรอกว่าทำไมถึงกลายร่างได้ทั้งๆที่....

 

 

“พี่ซองกยูเป็นอะไร หน้าแดงเชียว” อูฮยอนเป็นคนช่างสังเกต โดยเฉพาะเรื่องของคนอื่น

 

 

ซองกยูเหลือบมองใบหน้ากรุ้มกริ้มของอูฮยอนระหว่างพักซ้อมเต้นครึ่งชั่วโมงสำหรับอัลบั้มใหม่ที่กำลังจะยกกองบินไปถ่ายทำถึงต่างประเทศในเวลาอันใกล้นี้ ด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจก็แล้วแต่ อูฮยอนแหย่เท้าเข้ามาล่วงรู้ความลับที่ปกปิดเอาไว้นานแสนนานเข้าเสียแล้ว

 

 

“ไม่พูด จะตายไหม” ซองกยูแยกเขี้ยวใส่

 

 

เรื่องของเรื่องคือเขาแค่เปรยๆให้อูฮยอนฟังไม่นานว่า บางทีเขาอาจหายขาดจากการเป็นหนูแล้วก็เป็นได้ เนื่องจากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็นและพยายามที่จะอยู่กับมันจนเคยชิน ยอมกินน้ำจากกระบอกอลูมิเนียมที่ดงอูกับซองจนผลัดจนเติมแถมน้ำแข็งให้เย็นฉ่ำ ยอมนอนในกรงบ้างเวลาที่ขี้เกียจวิ่งเข้าไปนอนบนเตียงในห้อง ยอมปั่นวงล้อลดหุ่นบวมพองให้กลับมาเข้ารูปเข้าทรงตามเดิม ตั้งแต่ค้นพบว่าทุกสิ่งล้วนเป็นการทำเพื่อตัวเองไม่ได้ใช่เพื่ออีโฮวอน

 

 

ใช่ อีโฮวอน

 

 

ความจริงที่ว่าเขาไม่ได้หายขาดจากการเป็นแฮมสเตอร์ มีใครบางคนคอยเยียวยาเขาตอนนอนหลับสนิทเพราะเหนื่อยจากการลดน้ำหนักแบบเอาเป็นเอาตาย แม้กระทั่งตอนเป็นคนแล้วเขาก็ยังได้รับสิ่งนั้นไม่มีขาดตกบกพร่อง อูฮยอนบอกกับเขาแบบนั้น

 

 

“แหม ทำเป็นเขิน เห็นเขาชุ่มเหงื่อหน่อยไม่ได้ นี่คิดอะไรป่าวเนี่ย”

 

 

เพราะงี้ไงถึงไม่อยากให้อูฮยอนรู้เรื่อง ถึงเจ้านี่จะเป็นคนสนิทและเป็นที่ปรึกษาที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้วก็ตาม ซองกยูเงื้อมมือซัดท้ายทอยอูฮยอนอย่างหงุดหงิด ก่อนเคยตกเป็นรองโฮวอนแล้ว ตอนนี้ยังมาตกเป็นรองอูฮยอนอีก ลองได้ขัดใจมันสักนิดสักหน่อยสิ โลกคงรู้หมดแน่ว่าหลายเดือนที่ผ่านมามีความลับอะไรเกิดขึ้น

 

 

อูฮยอนเป็นคนอยากรู้อยากเห็น คนๆนี้มีความสามารถมากกว่าทำมือรูปหัวใจแล้วปาให้แฟนคลับ ทันทีที่เขาเปรยให้อูฮยอนฟัง หนึ่งอาทิตย์ต่อมา สมมติฐานของเขาพังทลาย

 

 

“นั่น นั่นไง! หมอนั่นแอบเหล่ๆมองพี่อยู่นะ กิ๊วๆ”

 

 

“ไม่จบใช่ไหม อูฮยอน”

 

 

ซองกยูใกล้ระเบิดแล้วเต็มที แต่เขาต้องอดทน ไม่ใช่อดทนไม่ซัดอูฮยอนให้น่วม แต่อดทนไม่ช้อนสายตามองไปทางเดียวกับที่อูฮยอนกำลังมอง เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่อูฮยอนพูดเป็นเรื่องจริง ซึ่งมันถูกต้อง หมอนั่น ...อีโฮวอนยืนอยู่ตรงนั้น และกำลังมองมาที่เขา

 

 

โอย หน้าร้อน

 

 

แอร์คงทำงานไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คิดว่างั้น ว่าแล้วรีบตวัดสายตากลับมามองปลายเท้าตัวเองอย่างรวดเร็ว ความจริงที่อูฮยอนบอกกับเขาดังก้องอยู่ในหู

 

 

ทุกคืนที่เขานอนหลับสนิท จุมพิตจากเจ้าชาย

 

 

“ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

 

 

อยู่ไม่ได้แล้วห้องซ้อม ออกไปข้างนอกสักห้านาทียังดีกว่ายืนทำตัวไม่ถูก ซองกยูเดินเบียดไหล่มยองซูที่เดินสวนกลับเข้ามาในห้องออกไปอย่างรวดเร็ว  เขาไม่สนใจเสียงทักท้วงจากซองยอลที่เดินตามหลังมยองซูเข้าไปในห้องเหมือนกัน เอาแค่ไปให้พ้นจากสายตาของใครบางคน

 

 

 

‘รู้รึเปล่า คืนนั้นน่ะผมทนสงสัยไม่ไหว เลยขอสลับห้องกับมยองซู ทำเป็นแนบเนียนว่าหลับไปแล้ว แล้วเป็นไงรู้ไหม ประตูห้องนอนของพี่เปิดออกตอนกลางดึก เวลาประมาณเที่ยงคืน มีเงาตะคุ่มเดินเข้ามาในห้อง มันน่ากลัวมาก มันหยุดลงข้างๆเตียงพี่ ตอนแรกผมกลัว เลยหลับตาปี๋ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ ชัดเลย อีโฮวอนกำลังโน้มตัวลงมาจูบพี่ อึ้งอ่ะ ถึงกับอึ้ง’

 

 

 

หยดน้ำกระเซ็นใส่กระจกตามแรงอัดจากฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าเปื้อนเหงื่อ ซองกยูรองน้ำจากก๊อก แล้วตวัดเข้าล้างหน้าอีกครั้ง ออกแรงถูอย่างเบามือ ตาหลับปี๋ แต่หน้านี่นิ่วคิ้วขมวด

 

 

 

‘แต่ผมอยากแน่ใจอีกครั้งว่าเรื่องคืนนั้นเป็นเรื่องจริง สองวันถัดมาผมเข้าไปนอนห้องของพี่ ทำทีเป็นซองจงหลับปุ๋ยทั้งๆที่หมอนั่นกลับบ้าน วันนั้นพี่เป็นคน หลับงี้กรนสนั่นลั่นโลก เที่ยงคืนปุ๊ป แกร๊กเลย ประตูเปิด ใจผมเต้นรัวสุดๆ พี่ลองคิดถึงภาพที่ผมเห็นดิ โอยยยย อยากจะระเบิดตัวเองคาที่นอนอ่ะ อ่อนหวาน นุ่มนวล มันเป็นจูบทำละลาย แต่นะ แต่ ผมสงสัยมากเลยว่าพี่นอนกรนต่อได้ยังไง ตอนที่โฮวอนถอนจูบไปแล้ว’

 

 

โมโหตัวเองนัก ดันจำทุกฉากที่อูฮยอนเล่าได้แบบไม่มีคาดตกบกพร่อง เงาสะท้อนในกระจกคือใบหน้าหงุดหงิดขัดกับพวงแก้มแดงก่ำ ซองกยูหันหลังพิงบั้นท้ายเข้ากับขอบอ่างล้างหน้า ไม่อยากเชื่อร้อยเปอร์เซ็นว่าอูฮยอนพูดเรื่องจริง และทางเดียวที่เขาสามารถรู้ได้ว่าจริงหรือไม่จริง คือ พิสูจน์

 

 

ซึ่งไม่กล้า

 

 

คงได้ลุกขึ้นมาตั้นหน้าโฮวอนหงายเงิบแน่ ถ้าพิสูจน์แล้วพบว่าอูฮยอนไม่ได้โกหกสักอย่าง

 

 

อย่างไรก็ตาม ซองกยูไม่พร้อมพิสูจน์เหตุผลที่เขากลายร่างเป็นแฮมสเตอร์น้อยลง เขาเก็บความสงสัยไว้ในอกเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่หกชั่วโมงในร่างมนุษย์โดยไม่จำเป็นต้องจูบกับโฮวอน แต่เป็นสิบสองชั่วโมง รึไม่แน่ก็ยี่สิบสี่ด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าแทบกลับกลายเป็นปกติ ลองแกทเชื่อมโยงกับคำบอกเล่าของอูฮยอน ความเป็นไปได้สูงมากจนเขาไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยตัวเอง

 

 

ต้องขอบคุณอีโฮวอนไหม ที่คอยช่วงชิงริมฝีปากของเขาชนิดตรงต่อเวลาได้ทุกคืนๆ

 

 

“บ้าเอ้ย นี่มันขี้โกงที่สุด”

 

 

ซองกยูสบถกับตัวเอง ก่อนเดินออกจากห้องน้ำกลับไปห้องซ้อมด้วยหัวใจว้าวุ่น

 

 

.

 

.

 

สมุดภาพขนาดเท่าฝ่ามือ ยาวเลยปลายนิ้วนิดหน่อยถูกหยิบแย่งกันไปแย่งกันมา คิมมยองซูตวาดลั่นเมื่อเขาไม่สามารถทนมองสมุดภาพถูกยื้อยุดฉุดกระชากไปมากกว่านี้อีกแล้ว เขาคว้ามันมากอดไว้อย่างหวงแหน กราดสายตาไม่ให้ใครก็ตามเข้ามาใกล้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้สมรู้ร่วมคิดในการจัดทำสมุดภาพเล่มนี้ขึ้นมาอย่างอีซองยอล

 

 

“ไม่เอาน่ามยองซู เราทำมาให้ทุกคนดูไม่ใช่เหรอ” ซองยอลพยายามเกลี้ยกล่อม “ตอนสั่งพิมพ์บอกแล้วไม่ยอมเชื่อ ว่าให้ทำสักสามเล่ม”

 

 

มยองซูยู่หัวคิ้วหงุดหงิด “งบประมาณล่ะ”

 

 

“เอ๊า เรื่องเงินมาเก็บเอาทีหลังได้อยู่แล้ว นายน่าจะรู้ว่ายังไงสมุดภาพเล่มนี้ก็ขายได้”

 

 

โดยเฉพาะกับลูกค้าที่นั่งหน้าสลอนกันอยู่ตรงนี้ นับรายหัวแล้วเป็นจำนวนสี่คน มยองซูยอมโชว์สมุดภาพในมืออีกครั้ง เว้นระยะห่างจากสายตาแปดคู่ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเซลล์ขายของ ซองยอลทำหน้าที่สาธยายสินค้าต่อตามสเต็ป

 

“เอาล่ะ ฉันรู้ว่าพวกนายกำลังสงสัยกันใหญ่ว่ามันคืออะไร ถูกต้องมันคือ สมุดภาพ แต่ไม่ใช่สมุดภาพธรรมดา มันคือสมุดภาพที่มีชื่อว่า L's bravo viewtiful mini photobook อันที่จริงฉันให้มยองซูลองเอาไปเสนอบอสแล้ว แต่หมอนี่ไม่กล้า เลยได้ลูกค้าแค่ในวงแคบๆ เอ๊า นิ่งอีก เปิดสิมยองซู เปิดหน้าแรก”

 

 

คนถูกสั่งจิ๊ปากหงุดหงิดพลางเปิดสมุดภาพ by himself หน้าแรก ปรับสีหน้าเป็น proud to present

 

 

“พี่ซองกยู!!!” ดงอูเรียกบุคคลในภาพที่เห็นด้วยสายตาแสนจะเอ็นดู แฮมกยูผู้น่ารักขนสีขาวสมัยตัวยังอ้วนฟูนั่งหักไม้ขัดฟันอยู่บนไหล่อูฮยอน “พระเจ้า น่ารักมาก นายไปถ่ายมาตอนไหน”

 

 

“ก่อนที่เขาจะเริ่มลดความอ้วน” มยองซูยิ้มตาหยี เขามีความสุขเวลามีคนมองภาพของเขาด้วยสายตามีความสุขเช่นกัน

 

 

ซองยอลกระแอมเบาๆ “พัฒนาการของแฮมสเตอร์ที่พยายามลดความอ้วนด้วยตัวเอง คนต้นคิดคือฉัน และคนถ่ายภาพคือมยองซู เราแอบติดตามพี่ซองกยูเงียบๆ คอยถ่ายรูปเขาทุกอิริยาบถเวลาที่เขาเผลอ photo by KMSL แต่ต้นคิดคือฉันเอง”

 

 

เครดิตเป็นเรื่องสำคัญ ซองยอลกล่างถึงมันอย่างครบถ้วนสมบูรณ์เพื่อยืนยันการมีส่วนร่วมในผลงานของตัวเอง แววตาเอ็นดูเหลือเกินของดงอู แววตาหลงใหลเป็นที่สุดของซองจง แววตาขบขันเต็มทนของอูฮยอน และแววตาอ่านยากของโฮวอน

 

 

“ดูกันพอแล้ว มยองซูปิดสมุด”

 

 

ไวเท่าคำสั่ง มยองซูปิดสมุดภาพค้างๆคาๆลงซ่อนไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว ภาพสุดท้ายที่เห็นคือภาพแฮมกยูกำลังปั่นวงล้อท่ามกลางผู้คนหลายหน่อโดยไม่มีท่าทีเหนียมอาย

 

 

“อะไรวะ ซองยอล ยังดูไม่หมดเลย” อูฮยอนเอ่ยท้วง

 

 

“ถ้าท่านสั่งภายในสามสิบนาทีหลังจากนี้ ลดห้าเปอร์เซ็นจากราคาเต็ม พร้อมของแถมเป็นแมคเน็ตแฮมกยูตัวจ้อย แต่ถ้าสั่งหลังจากนั้นขายราคาเต็ม ไม่ลด แล้วก็ไม่มีของแถม” วิญญาณค้าขายเข้าสิงร่างซองยอลเต็มรูปแบบ เขาแบมือพร้อมรับการวางเงินจากลูกค้าทั้งสี่

 

 

“ทำโปสการ์ดให้ด้วยอันนึง สำหรับคนแรกที่สั่ง” มยองซูเสริม ยังมีอีกกลายภาพในคอมพิวเตอร์ของเขาที่ไม่ถูกเลือกเอามาใส่ไว้ในมินิโฟโต้บุ๊คเล่มนี้

 

 

เรื่องของเรื่องคือแค่อยากทำเก็บเอาไว้ดูเล่น วันใดวันหนึ่งซองกยูไม่ได้กลายร่างเป็นหนูอีกแล้ว ความทรงจำในหัวของพวกเขาทั้งเจ็ดคนจะไม่หายไป แต่รวมเอาไว้ในสมุดภาพเล่มเล็ก ที่ในอนาคตอาจอุตริเอาไปทำของออฟฟิเชี่ยลอีกสักอันหากมีโอกาส

 

 

มยองซูค้นพบว่าเขามีความสุขมากตอนปรับเลนส์กล้องโฟกัสไปที่แฮมกยูในตอนที่มันทำอะไรสักอย่าง เขาเผลอยิ้มเวลาที่แฮมกยูทำท่าน่ารัก เขาหัวเราะเวลาที่แฮมกยูทำอะไรพลาด และซองยอลก็มีความสุขมีความสุขเหมือนกันเวลาเห็นมยองซูยิ้มกับกล้องในมือตัวเอง เลยลงทุนใช้แฮมกยูเป็นข้ออ้าง ใช้กล้องเป็นเครื่องมือ เออออตามไปเสียทุกอย่างเวลามยองซูเอาภาพมาอวด

 

 

“เขารู้รึเปล่า” หนึ่งคำถามจากโฮวอน

 

 

“เขา” ซองยอลทวน

 

 

“ใช่ พี่ซองกยูรู้รึเปล่าว่า นายสองคนเอาเขามาหากิน” ตรงไปตรงมา สมแล้วที่เป็นอีโฮวอน นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นสมาชิกที่ห่างเหินกับซองกยูมากที่สุด คงนึกว่าออกมาเรียกร้องสิทธิแทนกัน “ระวังเขาโกรธเอา”

 

 

“ไม่โกรธหรอกน่า ไม่แน่ พี่ซองกยูอาจจะซื้อมันด้วยซ้ำ ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตเชียวนะ มันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน” ซองยอลชักแม่น้ำทั้งห้า ดีนะว่าซองกยูออกไปเข้าห้องน้ำก่อนเลยกล้าขายของ เขาแบมือตรงหน้าลูกค้ากลุ่มแคบเรียงคนเพื่อรอออเดอร์ “ตกลงสั่งซื้อหรือไม่สั่ง ชักช้า ปิดพรีออเดอร์ซะนี่”

 

 

ท่ามกลางความเงียบหกสิบวิ เสียงที่ไม่คิดว่าจะได้ยินเป็นคนแรกเอ่ยขึ้นให้มยองซูใจชื้น

 

 

“ฉันเอาหนึ่งเล่ม”

 

 

ออเดอร์แรก อีโฮวอน

 

 

 

.

 

 

 

ค่ำคืนที่นอนเท่าไหร่ก็นอนไม่หลับ ลุกขึ้นมาเล่นคอมจนเบื่อก็แล้ว นอนฟังเพลงจนหมดเพลย์ลิสก็แล้ว ข่มตาหลับด้วยการนับแกะก็แล้ว ด้วยวิธีไหนก้ไม่สำเร็จ มันเป็นคืนที่คำพูดของอูฮยอนหลอกหลอนประสาทเขามาที่สุดในรอบหลายคืนที่ผ่านมาตั้งแต่ฟังคำบอกเล่า ใช่ว่าการตาค้างคือการรอพิสูจน์ ยิ่งเข็มนาฬิกาขยับเข้าใกล้เวลาเที่ยงคืนเท่าไหร่ หัวใจยิ่งเต้นตุบตับ

 

 

หันซ้าย

 

ซองจองนอนกอดหมีตัวใหญ่หลับไปแล้ว

 

 

 

หันขวา

 

มยองซูวางกล้องในมือลงบนโต๊ะหัวเตียง เตรียมตัวเข้านอน

 

 

 

อีกไม่นานคงเหลือเพียงเขา เขาที่ต้องนอนตบตีกับความรู้สึกพิลึกพิลั่นของตัวเองจนกว่าจะหลับลง

 

 

 

23.25 น.

 

 

 

คิมซองกยูพลิกตัวนอนตะแคงขวา นึกถึงคำชมจากครูสอนเต้นเกี่ยวกับความสำเร็จในการลดเชฟของเขาเร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้ ซ้ำยังพาไปเลี้ยงเนื้อย่างเป็นรางวัล แต่มีข้อแม้ว่าต้องกลับมาออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ไม่ให้น้ำหนักขึ้นจนเบิร์นยากเบิร์นเย็น

 

 

แต่แล้วสายตาของใครบางคนก็แวบเข้ามาแทรก

 

 

สายตาที่มองเขาจากกรอบประตูห้องนอนที่ไม่บ่อยนักกับการเหยียบย่างเข้าไปเยี่ยมเยียน ตอนเขากำลังปั่นวงล้ออยู่ โดยมีอูฮยอนคอยจับเวลา พอเผลอสบเข้าให้ เขาต้องเป็นฝ่ายเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบหนี มองกลับอีกทีสายตาคู่นั้นก็ไม่อยู่แล้ว แต่กำลังในการปั่นวงล้อของเขากลับเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

 

 

 

23.35 น.

 

 

 

คิมซองกยูพลิกตัวนอนตะแคงขวา นึกถึงเหตุผลที่ว่าการเพิ่มจำนวนเวลาดำรงอยู่ในร่างมนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆเป็นเพราะอะไรกันแน่ จากหกเป็นสิบสอง จากสิบสองเป็นยี่สิบสี่ เพราะเขาปรับตัวให้อยู่กับมันได้ด้วยใช่หรือไม่ หรือเพราะจูบที่ถ้าอูฮยอนไม่บอกเขาคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองระหว่างนอนหลับ

 

 

แต่แล้วเรื่องราวของใครบางคนก็แวบเข้ามาแทรก

 

 

คนๆนั้นแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกเสมอ เขาเสแสร้งคุยกับคนๆนั้นเวลาออกรายการโทรทัศน์ได้อย่างยอดเยี่ยมไม่มีที่ติ คนๆนั้นก็เหมือนกัน ซ้ำยังกลายเป็นคนคอยรับส่งมุขกับเขาได้ชนิดเข้าขากันเสียยิ่งกว่าอูฮยอนในหลายๆครั้ง

 

 

 

23.45 น.

 

 

 

คิมซองกยูพลิกตัวนอนคว่ำ บี้หน้าตัวเองลงบนหมอนนุ่ม ทำไมนะถึงได้ไม่เป็นตัวของตัวเองขนาดนี้ คิมซองกยูที่เป็นอยู่คือคิมซองกยูที่คิมซองกยูเองไม่เคยรู้จัก ถ้าเปรียบกับการ์ตูนตาหวานของญี่ปุ่นหรือนิยายอิโมติคอนของเกาหลี เขาเหมือนเด็กสาวมัธยมปลายผู้กำลังเผชิญกับฤดูผลิบาน ..ฤดูผลิบานงั้นเร๊อะ

 

 

แล้วรอยยิ้มของใครบางคนก็แทรกเข้ามาในหัว

 

 

รอยยิ้มมุมปากที่ชอบยกใส่เขาตลอดมา ด้วยสถานภาพที่เหนือกว่า ด้วยพันธะสัญญาที่ทำให้เขาต้องพ่ายแพ้อยู่เสมอ แต่ทำไมนะ ทำไมเขาถึงอยากเห็นรอยยิ้มนั้นอีก ทั้งๆที่บอกตัวเองว่าไม่ชอบเอาเสียเลย

 

 

 

 

23.55 น.

 

 

คิมซองกยูตัดสินใจพลิกตัวนอนหงาย บ้าเอ๊ย นี่มันชักไปกันใหญ่แล้ว เหลือเวลาอีกห้านาทีเท่านั้นจะเที่ยงคืน เขาควรทำไงกับความคิดสีชมพูอมม่วงและสภาวะจิตใจสับสน

 

 

ออกไปหาอูฮยอน ?

 

ไม่สิ ไม่ได้ เกิดถ้าคืนนี้ไม่ได้รับการต่ออายุร่างมนุษย์ พรุ่งนี้ออกงานไม่ได้ทำไง

 

 

หนีไปเข้าห้องน้ำ?

 

แล้วถ้าบังเอิญเดินสวนกันพอดีล่ะ เป็นได้ทำตัวไม่ถูกแน่

 

 

แกล้งหลับเหรอ?

 

ก็รู้อยู่ดี ตอนที่....

 

 

 

แกร๊ก

 

 

 

ตรงต่อเวลาเป๊ะตามที่อูฮยอนบอกเอาไว้ ซองกยูกลั้นหายใจหลับตาปี๋ นิ่ง สงบ สยบทุกความเคลื่อนไหว เขาไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าเงาตะคุ่มนั่นเหมือนเงาที่อูฮยอนเล่ารึเปล่า ไม่รู้แม้กระทั่งเงานั่นเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เข้ามาแค่ไหนแล้ว

 

 

ฝ่ามือใต้ผ้าห่มกำชายเสื้อยืดคอย้วยแน่น ขอบเตียงยวบลงตามน้ำหนักตัวที่ทิ้งมา กลิ่นสบู่ซ้ำซากที่ไม่รู้ว่าของใครเป็นของใครเพราะใช้ร่วมกันหมดเจ็ดคน

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

 

 

นาฬิกาข้อมือของมยองซูตั้งค่าไว้ให้เตือนทุกหนึ่งชั่วโมง มันดังแล้ว นั่นหมายความว่า เวลานี้ คือเวลา

 

 

 

 0.00 น.

 

 

 

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม อุณหภูมิของมันคงที่ เสียงลมหายใจเข้าออกฟังดูสม่ำเสมอ ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงสันจมูกที่กดลงแนบข้างแก้มจนเป็นรอยบุ๋ม ริมฝีปากสั่นเทาถูกครอบครองทีละนิดอย่างเชื่องช้า นุ่มนวล แผ่วเบา และอ่อนโยน เพียงครู่เดียว จูบละมุนนั่นก็ผละออกไป ทว่าปลายจมูกยังคงเคล้าเคลียอยู่ข้างแก้มไม่ห่าง

 

 

ซองกยูเกร็งตัวกระทั่งปลายจมูกนั่นละออกไปจากแก้มของเขา ภาพในหัวฟุ้งไปหมด เหมือนวิ่งอยู่ในทุ่งหญ้าสีชมพูแซมม่วงร้อยเก้าสิบแปดรอบแต่ไม่เหนื่อย อยากจะล่องลอยให้ได้

 

 

ช่างเป็นจูบที่หอมหวานเหลือเกิน…

 

 

 

“คิมซองกยู”

 

 

 

เรียกชื่อเขาด้วยอีกต่างหาก

 

 

เดี๋ยวก่อน !!! เสียงคุ้นมาก

 

 

 

“ผมรู้ว่าพี่ไม่ได้หลับ”

 

 

 

เอาแล้วไง วิกฤตเลยทีนี้ เผลอลืมตาโพลงเต็มที่ตอนถูกจับได้ ภาพของคนตรงหน้าชัดเจนแม้อยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆจากนอกหน้าต่าง

 

 

ทั้งสายตา รอยยิ้ม และใบหน้าที่ตามหลอกหลอนเขาเสียจนไม่เป็นอันหลับอันนอน

 

 

 

“ยังโอเคอยู่ใช่ไหม”

 

 

 

อีโฮวอน เป็นอีโฮวอนจริงๆ

 

 

 

 

To be con

 

 

 

 

TALK : คิดถึงแฮมกยูไหม คิดถึงให้ทำปากจู๋ !

เนื้อหาก็ไร้สาระเช่นเดิม อ่านเอาผ่อนคลาย จริงจังไม่ได้ เดี๋ยวเครียด คือจริงๆไม่มีอะไรน่าเครียด ความสัมพันธ์โฮกยูคืบหน้าแล้ว ใครรีเควสอูกยู ข้าก็มีให้แบบที่เห็น อุวะฮ่าๆๆๆๆๆ อีกอย่างคือยอลมยองข้าดันดูมุ้งมิ้งไปหน่อย เพราะมยองซูอ้อยในสายตาข้ามาก กรั่กๆๆๆๆๆ

ขอบคุณที่เสพฟิคข้าพเจ้า แล้วเจอกัน 

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดด หาเศษหาเลยข่าาาาาา
จูบละมุนมากเลยแกรรร -//-

#4 By samu1615 on 2013-08-29 02:37

กรี๊ดดด ลุ้นมาก นึกภาพตามแล้วเขินอ่ะ >//< ชอบๆๆ ชอบคู่นี้ โฮกยูๆๆ

#3 By park (171.4.251.17) on 2013-08-18 22:36

งรืออออออออออ ในที่สุดก็จุ้บบบบ แอร๊ >< อย่างฟินอ่าไรท์เตอร์ คือแบบ มันอธิบายไม่ถูก อร๊ายยยยย >< ชอบโมเม้นตอนนัมแซวกยูอ้ะ 555 รู้สึกฟินมาก แซวเยอะๆเลยนะ >\\< แทบไม่ได้สนใจมยองยอลเลยจร้าาาาา 555 ขอบคุณไรท์เตอร์มากเลยที่อัพ โฮกกกกก เราจะรอตอนต่อไป ฮึ่ย!!!

#2 By Kimspetal on 2013-08-16 00:36

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไรเตอร์มาอัพแล้ววว TTvTT ดีใจสุดๆ เฝ้ารอทุกวี่ทุกวัน แม้นจะมีฟิคที่ปลูกเองอยู่บ้าง 55+
โฮกยูตอนนี้เอาใจไปเลยอ่ะ หวานละมุนสุดๆ (แต่ก็ยังคงไม่ทิ้งลีดนัมคู่โปรดเรา)
ว่าแต่ไอจุบุตอนเที่ยงคืน นี่มันเกิดจากการเอาเรื่องสโนไวท์มาผสมซินเดอเรลล่ารึเปล่านิ? =w=
ฟินอ่ะ -///////-
ส่วนมยองยอลนี่แทบไม่อยู่ในสายตา 55+ ถึงไรเตอร์จะพยายามยัดบทให้ก็ตามที
ฮืออออ ขอบคุณที่มาอัพนะคะ เราจะตามจนจบเรื่องเลยยย จริงๆนะ ^^

#1 By Jane-ELF_Shawol_Changjo_VIP on 2013-08-15 16:45