[Fic] SHADOW [Dujun x Junhyung] (3/9)

posted on 15 Aug 2013 20:52 by orny in Fiction directory Fiction

 

Title : SHADOW
Status : 3/9
Fandom: Beast
Pairing: Dujun x Junhyung
Author: Orny 
Genre: Alternate Universe, Angst, Horror
Author’s Note: … ทดลองเขียน
 
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

Embedded image permalink

 

 

5 กันยายน 2012

 

11 นาฬิกา 45 นาที

 

 

มีเหตุผลอะไรที่ทำให้จางฮยอนซึงเลทนัดมาเกือบชั่วโมงแล้ว และต่อให้โทรจิกกี่ครั้งๆเพื่อได้ยินประโยคเดิมๆว่าใกล้จะถึงก็ไม่ได้ทำให้จุนฮยองหายหงุดหงิด ไม่มีวี่แววว่านัดของเขาโผล่มาเลยไม่ว่ามองออกไปนอกกระจกหน้าต่างสักกี่ครั้ง จุนฮยองกระแทกแก้วน้ำเปล่าแก้วที่สี่ลงบนโต๊ะ อาหารที่สั่งไว้นานสองนานเย็นชืด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฮยอนซึงกลายเป็นคนไม่ตรงต่อเวลา

 

สี่แยกย่านกลางเมืองกับการจราจรคับคั่ง ยิ่งในวันหยุดปลายเดือน เหมือนคนทั้งโซลพร้อมใจกันออกมาเสียค่าใช้จ่ายสากกะเบือยันเรือรบถึงแม้ค่าครองชีพสูงขึ้นทุกวัน เกือบสองอาทิตย์แล้วตั้งแต่โยซอบจากไป ความเศร้าโศกเสียใจยังอยู่กับทุกคนรวมไปถึงเขาที่ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่จะรู้สึกดีขึ้น มีข่าวในโลกออนไลน์เกี่ยวกับแฟนคลับของโยซอบว่าหล่อนพยายามฆ่าตัวตายตามศิลปินที่รักของเธอด้วยการกระโดดตึกสูงหกชั้น ทว่าโชคร้าย เธอรอดชีวิต ชีวิตที่เธอต้องใช้มันต่อไปด้วยสภาพพิกลพิการจากการตัดสินใจไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีของตัวเอง

 

จุนฮยองถอนหายใจเฮือกยาว พอคิดถึงช่วงเวลาตอนทำเพลงกับโยซอบแล้ว เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นความสุข เขารู้ดีว่าโยซอบรู้สึกกับเขาแบบไหน และเขาเองก็ไม่ได้บอกปัดความรู้สึกนั้นไปให้โยซอบรู้สึกแย่ เพราะโยซอบรู้ดีว่าเรื่องระหว่างเขากับตัวเองเป็นไปไม่ได้ เพราะงั้นเมื่อเขี่ยเรื่องพวกนี้ทิ้งไป งานก็คืองาน พวกคนบ้างานเข้ากันได้ดีเสมอ เขียนเพลงกันจนหามรุ่งหามค่ำ ทำเพลงแก้แล้วแก้อีกจนลืมเวลา นอนค้างคืนในห้องอัด แม้ช่วงเวลาทำนองนี้ไม่ได้หายไปตราบใดที่เขายังอยู่ในอาชีพคนทำเพลง แต่เขาเสียเพื่อนร่วมงานดีๆไปแล้วหนึ่งคน

 

มุมหนึ่งของสี่แยกกลางเมือง ใครบางคนกับสีผมบรอนด์สว่างเดินฝ่าฝูงคนมาหยุดยืนอยู่หน้าทางม้าลาย ฮยอนซึงดูไม่รีบร้อน ทำตัวไม่เหมือนคนเลทนัด โคลงหัวตามจังหวะเพลงในหูฟังอย่างอารมณ์ดี  นั่นทำให้จุนฮยองจิ๊ปากอดหงุดหงิดไม่ได้ มันรู้สึกอะไรบ้างไหมที่ปล่อยให้เขารอนานเป็นชั่วโมง

 

สัญญาณไฟทางเดินสับจากสีแดงกลายเป็นสีเขียว รถทุกคันจอดนิ่งสนิท ผู้คนริมทางม้าลายทยอยเดินข้ามไปอีกฝั่งอย่างรีบร้อน เวลานับถอยหลังผ่านไปรวดเร็ว ฮยอนซึงก้าวเท้าออกจากขอบถนนเป็นคนสุดท้าย เขาสอดมือไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีแดง ผิวปากเป็นเสียงเพลงตามทำนองเพลงที่ได้ยินในหูเพียงคนเดียว เหลือบสายตามองไปทางร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆที่ชั้นสองของตึกเช่าฝั่งซ้ายมือ กำแพงกระจกโปร่งแสงมองเห็นคนที่นัดไว้นั่งมองเขาเช่นกันจากตรงนั้นผ่านแว่นกันแดดสีดำสนิท ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงกำลังถลึงตา เตรียมคำด่าไว้พ่นใส่กันตอนเดินไปหย่อนก้นนั่งลงพร้อมหูชาตรงนั้น เขาแสร้งยกมือขึ้นโบกทักทาย และ

 

โครม!!!!!!

 

มันเป็นภาพที่เกิดขึ้นรวดเร็ว ต่อหน้าต่อตา และเกินจะตั้งสติให้อยู่กับเนื้อกับตัว จุนฮยองดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แปะมือกับกระจกเฝ้ามองทุกอย่างตัวแข็งทื่อ แววตาใต้แว่นกันแดดเบิกโพลง เขาหันซ้ายทีขวาทีเหมือนคนลุกลี้ลุกลน ก่อนจะวิ่งออกจากร้านไปโดยไม่สนเสียงเรียกจากพนักงานเสิร์ฟที่ตะโกนทวงค่าบริการจากเขาไม่ขาดปาก  

 

ไม่ได้ยิน ตอนนี้เขาไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

 

ผู้คนริมข้างทางบ้างหยุดยืนมองเหตการณ์ บ้างเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากที่เกิดเหตุ จุนฮยองวิ่งเบียดไหล่คนเดินสวนไปมาโดยปราศจากคำขอโทษ เขาผลักทุกคนที่ยืนเกะกะทางออกไปด้วยเสียงตะคอก

 

“ถอย!!! หลบไปเซ่ !! ถอยไปให้หมดด!!!”

 

กระทั่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร่างจมกองเลือดบนถนนข้างฟุตบาท ฝ่ามือทั้งสองข้างสั่นเทา เขาไม่สามารถก้าวขาสักข้างออกไปได้ จางฮยอนซึงเพิ่งโบกมือให้เขาเมื่อครู่ก่อน ซ้ำยังกระตุกยิ้มมุมปากกวนประสาทให้ด้วยซ้ำตอนเห็นเขามองลงมาเหมือนกันจากชั้นสองของร้าน  

 

แต่ตอนนี้...

 

ผมสีบรอนด์สว่างซับสีแดงสดจากศีรษะจนชุ่มเลือด ริมฝีปากเรียวขยับพะงาบๆเหมือนจะเรียกชื่อเขา ดวงตาปรือเกือบปิดลงมองมาที่เขาราวกับขอความช่วยเหลือ เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเลือดหมูหล่นลงจากหัวไหล่ข้างหนึ่ง เรียวขาใต้กางเกงยีนส์ฟอกสีซีดพับบิดเบี้ยว รองเท้าผ้าใบหลุดออกจากปลายเท้า ตกอยู่ไม่ห่างจากร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่นัก

 

“...ไม่จริง...ใช่ไหม...”

 

จุนฮยองค่อยๆก้าวออกไปข้างหน้าด้วยฝ่าเท้าที่หนักอึ้ง เขาคุกเข่าลงยื่นฝ่ามือเข้าประคองข้างแก้มฮยอนซึง ไล้ปลายนิ้วโป้งซับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาอย่างแผ่วเบา ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา มีเพียงฮยอนซึงที่ยังคงพยายามอ้าปากพูดบางคำแต่กลับไม่มีเสียงออกมา

 

“...ขะ....ขอ....”

 

เสียงแหบพร่าถูกเค้นเป็นหนึ่งคำขาดห้วง ฮยอนซึงกระอักเลือดไหลเปรอะฝ่ามือที่ยังคงประคองพวงแก้มของเขาไว้โดยไม่มีท่าทีรังเกียจ สายตาคู่นั้นไม่ละไปจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว

 

“....ทะ....โทษ....”

 

เป็นเพียงคำเดียวที่รู้สึกว่าต้องพูดและพยายามจะพูดให้ได้จนกระทั่งทำสำเร็จ ฮยอนซึงยิ้มเหมือนกับที่เคยยิ้มให้จุนฮยองทุกครั้ง แรงกระแทกจากรถเป็นเหมือนความฝัน ความฝันที่เขาไม่คิดว่าสักวันมันจะเกิดขึ้นจริง ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเขาเอง ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำ ยังมีหลายอย่างที่อยากพูดแต่ไม่ได้พูด ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่วางแผนไว้และตั้งใจว่ามันต้องสำเร็จ  

 

เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

 

ฮยอนซึงกระอักเลือดอีกครั้ง ลมหายใจของเขาค่อยๆแผ่วลง นัยย์ตาสะท้อนภาพของยงจุนฮยอง นัดของเขาวันนี้ นัดที่เขาเลททั้งๆที่รู้ว่าจุนฮยองไม่ชอบ เพราะงั้นสิ่งเดียวที่เขาพอทำได้ก่อนจะจากไปคือการขอโทษ และเขาทำได้

 

“ไม่ ฮยอนซึง อย่าตายนะ” จุนฮยองเขย่าร่างเพื่อนสไตลิสที่หลับตาลงพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย เขาถูกหน่วยกู้ภัยและตำรวจที่เดินทางมาถึงจับแยกตัวออกไปยืนมองเจ้าหน้าที่ทำการช่วยชีวิต กระทั่งผ้าสีขาวถูกคลุมลงบนร่างแน่นิ่งของฮยอนซึง “ฮยอนซึง จางฮยอนซึงงงงง”

 

เขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามสลัดตัวออกจากการกีดกันของเจ้าหน้าที่ วิ่งเข้าไปคุกเข่าลงเปิดผ้าสีขาว ตบแก้มฮยอนซึงเบาๆ เขย่าไหล่ฮยอนซึงจนตัวโยน ร้องเรียกให้คนที่เขาเรียกว่าเพื่อนอีกคนลืมตาขึ้นมาทั้งๆที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้

 

“ไม่ ฮยอนซึง นายตายไม่ได้นะ ม่ายยยยยยยย”

 

.

 

.

 


 

“ไม่เป็นไรใช่ไหม”

 

มันคงเป็นคำถามที่โคตรงี่เง่า แต่ยูนดูจุนไม่รู้จะถามอะไรนอกเหนือจากนั้น เขารีบมาที่สถานีตำรวจทันทีที่ผู้หมวดโฮวอนโทรศัพท์เข้ามาแจ้งเหตุการณ์การเสียชีวิตของจางฮยอนซึง ซึ่งดูแล้วไม่น่าเกี่ยวอะไรกับการรายงานเรื่องนี้ให้เขารับรู้จนกระทั่งเอ่ยชื่อจุนฮยองออกมา

 

 ยงจุนฮยองอยู่ในที่เกิดเหตุ 

 

ไม่มีเสียงตอบกลับมา ดูจุนพยักหน้าเบาๆ เขารู้อยู่แล้วว่าคงไม่ได้รับคำตอบ จุนฮยองเอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาว เขาเดินอ้อมไปนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆกัน จริงๆแล้วมันไม่ใช่หน้าที่ของเขาอีกเหมือนเคย คดีที่เกิดขึ้นล่าสุดอยู่ในการรับผิดชอบของหมวดยงกุก ซึ่งได้ทำการสอบปากคำและบันทึกคำให้การณ์จากจุนฮยองเอาไว้หมดแล้ว

 

“ผู้จัดการคุณล่ะ”

 

“.....”

 

ก็ยังไม่มาน่ะสิ ไม่เห็นต้องถาม ดูจุนคิดเองเออเองในใจ เขาแค่พยายามชวนจุนฮยองคุย แค่สักคำให้จุนฮยองหลุดพูดออกมาบ้าง แต่ไม่เลย จุนฮยองทำเหมือนเขาไม่ได้นั่งอยู่ด้วยกัน

 

“คุณอยากให้ผมไปส่งที่คอนโดรึเปล่า”

 

เสื้อเชิร์ตสีเทาของจุนฮยองเปรอะคราบเลือดแห้งกรัง สภาพจิตใจของจุนฮยองเองดูไม่สู้ดีนัก เขาไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าความผูกพันระหว่างจุนฮยองกับฮยอนซึงมีมากแค่ไหน แต่เขาสัมผัสได้ว่าฮยอนซึงคือคนสำคัญคนนึงสำหรับจุนฮยอง ดูจุนเอนหลังพิงกำแพง ปล่อยความเงียบให้ดำเนินต่อไปหลังรบกวนมันอยู่พักหนึ่ง จุนฮยองอาจอยากอยู่กับความเงียบมากกว่าเงยหน้ามาคุยกับเขาสักสองสามประโยค และเขาคงทำได้แค่นั่งเป็นเพื่อนต่อให้จุนฮยองต้องการหรือไม่ก็ตาม

 

ข้างนอกมีสื่อรอทำข่าวเต็มไปหมดหลังจากทราบเรื่องการเสียชีวิตของจางฮยอนซึงสไตลิสชื่อดัง ยิ่งไปกว่านั้นคือการมียงจุนฮยอง แรปเปอร์หนุ่มดาวรุ่งอยู่ในเหตุการณ์ด้วย  แน่นอนว่าจุนฮยองไม่พร้อมออกไปให้สัมภาษณ์ใดใดทั้งสิ้น สื่อเองก็อยากรู้อยากเห็นเสียใจไม่สนสภาพจิตใจของคนที่เพิ่งเผชิญกับการสูญเสีย ผู้จัดการซนดงอุนคงยังบุกเข้ามาข้างในไม่ได้ หรือไม่ก็อาจยังมาไม่ถึง เพราะงั้นถ้าจุนฮยองเกิดอยากกลับที่พักขึ้นมา เขาพอมีทางหนีทีไล่ รอแค่จุนฮยองเอ่ยปาก

 

“...มีบุหรี่ไหม”

 

ประโยคแรกที่จุนฮยองเอ่ยปากกลับไม่ใช่สักอย่างที่อยู่ในหัว ดูจุนเอี้ยวตัวหยิบบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงด้านหลังพร้อมไฟแช็คยื่นให้ตามคำขอ ไม่กี่วิให้หลังกลิ่นนิโคตินก็ลอยผ่านปลายจมูกไปตามทิศทางลมออกนอกหน้าต่างเล็กๆไปทีละระลอก จุนฮยองถอนหายใจออกมาพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวเป็นทางยาว เขาเหลือบมองเจ้าของมวนบุหรี่ที่ยังคงนั่งพิงกำแพงอยู่ข้างๆกันไม่ไปไหน

 

“ไม่ต้องนั่งเป็นเพื่อนผมหรอก เดี๋ยวดงอุนก็มา” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะอัดนิโคตินเข้าปอดไปอีกครั้ง

 

“ผมจะรอจนกว่าผู้จัดการของคุณมา”

 

ได้ยินแล้วหัวคิ้วแทบขมวดเข้าหากัน จุนฮยองไม่เข้าใจว่าอะไรหอบผู้กองคนนี้มานั่งเป็นตออยู่ข้างๆเขา ทั้งๆที่ไม่ได้รับผิดชอบคดีใดใดเกี่ยวกับเขาเลยสักนิดตั้งแต่คดีแรกยันคดีปัจจุบัน เขาค้อนขวับใส่ดูจุน ถ้าเป็นเพราะที่ดูจุนเคยบอกว่าผู้กำกับอนุญาตให้เข้ามายุ่มย่ามกับทุกคดีได้ มันกงการอะไรกัน

 

ดูจุนจุดบุหรี่อีกมวนคาบไว้ในปาก “คุณไม่ยอมโทรหาผม”

 

“ทำไมผมต้องโทร”

 

“ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่ามีอะไรให้โทรหาผม”

 

จุนฮยองจี้ปลายบุหรี่ลงในถังเขี่ยบุหรี่ข้างเก้าอี้ ตัดสินใจลุกหนีไปห่างๆเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำตัวตามติดเขาอย่างไม่มีเหตุผล มือล้วงเอามือถือขึ้นมากดโทรออก เร่งให้ดงอุนรีบมาถึงสถานีตำรวจ เพื่อรับเขาออกไปจากที่นี่เสียที

 

“ผมไปส่งคุณได้” ทว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจคนเดิมกลับตามมาคว้าข้อมือจุนฮยองเอาไว้

 

จุนฮยองหันกลับมา หมายต่อว่าด้วยความรำคาญทน แต่สีหน้าจริงจังของดูจุนทำให้เขากลั้นคำพูดไว้ในลำคอ “คุณบอกผมมาตามตรงดีกว่า ทำไมคุณถึงเข้ามาวุ่นวายกับผมนัก”

 

“ผมอยากช่วยคุณ” ดูจุนปล่อยข้อมือจุนฮยองเป็นอิสระเมื่อแน่ใจแล้วว่าจุนฮยองไม่หนีเขาไปไหน เขาเดินกลับไปจี้ปลายบุหรี่ลงในถังเขี่ยเดียวกันอย่างใจเย็น “ถึงผมไม่แน่ใจว่าผมสามารถช่วยคุณได้รึเปล่า แต่ผมก็อยากช่วยคุณสุดความสามารถ”

 

“ช่วยผม” จุนฮยองทวนคำพูด “คุณช่วยอะไรผมได้เหรอ แล้วผมมีอะไรให้คุณต้องช่วยเหลือ คุณเอาชีวิตคนที่จากผมไปกลับมาให้ผมได้งั้นสิ”

 

“ไม่ได้”

 

“นั่นสิ แล้วคุณจะมาช่วยอะไรผมได้ เอาล่ะ ผู้กองยูน ฟังชัดๆแล้วอย่ามายุ่งกับผมอีก ผม-ไม่-ต้อง-การ-ความ-ช่วย-เหลือ-จาก-คุณ

 

 

To be Con

 

 

TALK : เดาถูกรึเปล่าสำหรับรายต่อไป??? สามรายแล้ว เหลืออีกกี่รายหนอ (ทำหน้าโรคจิต)

๕๕๕๕๕๕ จริงๆเรายังสัมผัสไม่ถึงความจิต ความน่ากลัว และความกดดันในเรื่องนี้เท่าที่ควร

แต่อย่างที่บอกว่ามันเป็นครั้งแรกสำหรับเรื่องนี้ และเราจะพยายามทำให้มันดีขึ้น :)

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ ให้รู้ว่านั่นคือกำลังใจของเรา

ขอบคุณทุกทวิตที่ติดแทค #fshadow เราอ่านแล้วทั้งหมด ขอบคุณนะ ดีใจที่รู้ว่าพวกท่านโอเคกับชะโด่ว ><

ขอบคุณที่เสพฟิคข้าพเจ้า

ขอบคุณทุกการติดตาม


 

Comment

Comment:

Tweet

เราก็เสียใจนะที่โยซอบตาย แงงงง T_______T
เห้ยยยย!!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!
เอาอีกแล้วอ่ออออ แงงงง ร้องไห้ลงไปชักดิ้นชักงอแป๊บ
อะไรเนี่ย ฮยอนซึง โอ้ยยยยย TT-TT เอาอีกแล้วหรอ
ทำไมอะ ทำไมรู้สึกว่าคนใกล้ตัวจุนฮยองเริ่มตายไปทีละคน
รายต่อไปคงไม่ใช่ผู้จัดการดงอุนกับกีกวังใช่ปะ ม่ายน้า TOT
คือร้องไห้อะ มันเศร้ามาก การตายของฮยอนซึงเศร้ามาก T--T

ฮือ คุณตำรวจคะ ช่วยปลอบจุนฮยองด้วยนะคะ
คือแบบ เป็นใครใครก็ช็อคปะ คนใกล้ตัวมาตายต่อหน้า
ไหนจะคนอื่นๆอีก ที่มาตายไปติดๆกัน
คือถ้าเค้าเป็นจุนฮยองนี่จิตใจอยู่ในสภาวะย่ำแย่แย่ๆ T-T

กงการอะไร นั่นสิ เราก็อยากรู้เหมือนกัน แฮ่
แต่เดาไม่น่ายากนะ ปิ๊งจุนฮยองอยู่ใช่ปะคุณตำรวจขา
โหยใจเย็นสิคะจุนฮยอง อย่าปฏิเสธไมตรีพี่เค้าเลย
ผู้กองยุน คุณทำดีแล้วค่ะ ทำต่อไปนะคะ เอาใจช่วย๕๕๕๕TT

ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ

#5 By Yojune_B (110.169.219.100) on 2013-09-21 21:43

ก่อนอื่นเลยขอสารภาพว่าเพิ่งเห็นว่าพี่อรอัพไปสองตอนรวดแย้ววววว อ๊ายยยยยย มาเลทเหมือนซึงเลย ต้องต่างกันคือเค้ายังไม่ตายนะ ฮ่าๆๆ

ตอนแรกเค้าเดาเอาไว้เหมือนกันว่าจะเป็นซึง คึคึ แสดงว่าแอบเดาถูกนิดๆ 55555
แต่ ยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้ตัวฆาตกร เฝ้าพร่ำพรรณาอยู่ในใจว่าขออย่าให้ไอ้ฆาตกรโรคจิตที่ตามติดจุนฮยองอย่างกะเงา คือดูจุน พี่ดู๋ได้โปรดอย่าเป็นพี่เลยยยยยยย ><

แต่เดาเอาไว้ว่าถ้าดงอุ่นไม่ตาย นางนั้นแหละฆาตร ( อ้าว อินี้ โยนความผิดให้อิอุ่นได้ไง ฮ่าๆ ) ถ้าเค้าเป็นจุนฮยองนะคงหลอนจนนอนไม่ได้ ไม่เป็นอันกินอันนอน กลัว ระแวง งือๆๆ ชีวิตน้องโจ๊กนางน่าสงสาร ให้พี่ดู๋ช่วยหนูเถอะยงจุน ( ถ้ามันไม่ใช่ฆาตรกรซะเองนะ ฮ่าๆ )

เรื่องนี้เดาตอนจบไม่ออกเลยจริงๆอะค่ะพี่อร หรือว่าตอนจบจิ๊ไม่มีใครรอด ดูจุนเป็นฆาตรกร ตอนสุดท้ายฆ่าจุน แล้วตามด้วยตัวเอง ( ไปไกลแล้วตู -_- )

งือๆ พี่อรนี่ทำเค้าว้าวุ่น ได้โปรดมาไขข้อข้องใจให้เก๊าด้วย พลีสสสสสสสส

# รู้สึกว่าตอนนี้จะสั้นๆ เอ๊ะ หรือว่าเราคิดไปเอง ฮ่าๆ ขอบคุณมากค่ะที่ทำฟิคทูจุนมาให้เสพเกือบทุกแนว ชอบมากกก ชอบทุกเรื่องที่พี่อรนี่แต่ง ^^

#4 By kaipokpok (171.100.154.182) on 2013-08-24 22:47

ก่อนอื่นเลยขอสารภาพว่าเพิ่งเห็นว่าพี่อรอัพไปสองตอนรวดแย้ววววว อ๊ายยยยยย มาเลทเหมือนซึงเลย ต้องต่างกันคือเค้ายังไม่ตายนะ ฮ่าๆๆ 
ตอนแรกเค้าเดาเอาไว้เหมือนกันว่าจะเป็นซึง คึคึ แสดงว่าแอบเดาถูกนิดๆ 55555
แต่ ยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้ตัวฆาตกร เฝ้าพร่ำพรรณาอยู่ในใจว่าขออย่าให้ไอ้ฆาตกรโรคจิตที่ตามติดจุนฮยองอย่างกะเงา คือดูจุน  พี่ดู๋ได้โปรดอย่าเป็นพี่เลยยยยยยย ><
แต่เดาเอาไว้ว่าถ้าดงอุ่นไม่ตาย นางนั้นแหละฆาตร ( อ้าว อินี้ โยนความผิดให้อิอุ่นได้ไง ฮ่าๆ )  ถ้าเค้าเป็นจุนฮยองนะคงหลอนจนนอนไม่ได้ ไม่เป็นอันกินอันนอน กลัว ระแวง งือๆๆ ชีวิตน้องโจ๊กนางน่าสงสาร ให้พี่ดู๋ช่วยหนูเถอะยงจุน ( ถ้ามันไม่ใช่ฆาตรกรซะเองนะ ฮ่าๆ ) 
เรื่องนี้เดาตอนจบไม่ออกเลยจริงๆอะค่ะพี่อร หรือว่าตอนจบจิ๊ไม่มีใครรอด ดูจุนเป็นฆาตรกร ตอนสุดท้ายฆ่าจุน แล้วตามด้วยตัวเอง ( ไปไกลแล้วตู -_- ) งือๆ พี่อรนี่ทำเค้าว้าวุ่น ได้โปรดมาไขข้อข้องใจให้เก๊าด้วย พลีสสสสสสสส
# รู้สึกว่าตอนนี้จะสั้นๆ เอ๊ะ หรือว่าเราคิดไปเอง ฮ่าๆ ขอบคุณมากค่ะที่ทำฟิคทูจุนมาให้เสพเกือบทุกแนว ชอบมากกก ชอบทุกเรื่องที่พี่อรนี่แต่ง ^^

#3 By kaipokpok (171.100.154.182) on 2013-08-24 22:45

โปรดไขปมปริศนาในใจท่าน 55555
สงกะสัยไปหมดใครเนี่ยฆาตรกรคนนั้น ตอนนี้เดาไปมากมายสุดๆอ่ะพี่อร คึคึ
แต่สงสารจุนฮยองจังคนรอบตัวหายไปทีละคนๆ นางคงตกใจไม่ใช่น้อยที่เจอเหตุการณ์แบบนั้นต่อหน้า *วิ่งเข้าไปโอบกอด* 55555
แต่ผู้กองนี่ยังไงน้าาาาาา มาเร็วเคลมเร็วตล๊อดตลอด มีไปโวยวายเค้าอีกที่เค้าไม่โทรมา อุตส่าอ่อย(?)ขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
แต่เค้าแอบกลัวจัง คนที่แอบรัก(????)จุนฮยองทุกคนนี่ต้องตาย แล้วดูจุนจะเป็นยังไงละนี่ T^T ....เอ๊ะหรือว่าาาาาา ไม่ไม่ไม่ไม่เดาแล้ว -.,-
รอตอนต่อไปนะคะะะะะะะะ รอบุ้นว่าดูจุนเป็นใคร ทำไมต้องมีคนตายยย แงงงงง้
.....อาจอ่านช้าแต่อ่านแน่นอนน้าาาา จุ๊บๆ  สู้ๆๆๆๆๆๆค่า

#2 By oommii (180.180.137.198) on 2013-08-17 01:33

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
คิดว่าจะเป็นดงอุนซะอีกที่จะเป็นรายที่ 3 ...... แต่นี่เปิดมาฮยอนซึงมาเลท จุนฮยองแอบโมโหที่ต้องรอเบาๆ ซักแแปปฮยอนซึงโดนชม โคร้ม งงเลย

แต่นางเดาถูกเรื่องโยซอบ ... เดาถูกว่าโยซอบรู้สึก...กับจุนฮยองยังไง
แต่ยังเดาไม่ออกว่าถูกใครจัดการ
ใจคิดไปล้านแปดแต่จบลงที่คิดว่าฮยอนซึงเป็นคนฆ่า .... ก็เดาอีกนั่นแหละ เดาไปว่าฮยอนซึงก็อาจจะแอบรักจุนฮยอง
เรื่องนี้คนที่แอบรักหรือรักจุนฮยองนี่ต้องไปหมดเลยไหม แล้วคุณตำรวจยูนล่ะ T T
รายต่อไปคงเป็นดงนี่... ใช่ไหม เหลือใกล้ตัวสุดๆไม่กี่คนแล้วอ่ะ
อีกคนก็ดูจุน แต่ดูจุนเป็นพระเอกนี่ ...
คงไม่หักมุมจบแบบตายหมดเรื่องใช่ไหมมอรยาาาา T__T ถ้าเป็นงี้จริงร้องไห้นะ
มีโฮวอนเข้ามาในเรื่องด้วย แม้จะผ่านมาแปปก็เถอะนะ อ่านเจอะสะดุดตาที่ชื่อจนต้องกลับไปอ่านอีกรอบว่าใช่ไหม
นี่ก็ยังอยากรู้อยู่ว่าดูจุนรู้อะไรมา แล้วทำไมถึงบอกให้จุนฮยองโทรหาเวลามีเรื่องต่างๆเกิดขึ้น
ดูจุนญาณทิพย์ไหม ??
รอตอนต่อไป รอตอนเฉลยนะว่าดูจุนเป็นใคร มาจากไหน .... เดาไว้และแต่คงเดาผิดเหมือนเดิม
ไฟท์ติ้งนะ ^^

#1 By SevenpieceC on 2013-08-16 10:22