[Fic] SHADOW [Dujun x Junhyung] (4/9)

posted on 24 Aug 2013 22:15 by orny in Fiction
Title : SHADOW
Status : 4/9
Fandom: Beast
Pairing: Dujun x Junhyung
Author: Orny 
Genre: Alternate Universe, Angst, Horror
Author’s Note: … ทดลองเขียน
 
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
 
 
Embedded image permalink
 
 

21 กันยายน 2012

 

14 นาฬิกา 30 นาที

 

 


“คุณมาที่นี่ทำไม”


จุนฮยองยืนปั้นหน้านิ่งสนิท เขาใช้น้ำเสียงเยียบเย็นกับผู้มาเยือน สร้างความห่างเหินเป็นกำแพงตั้งตระหง่านทั้งๆที่ยืนห่างกันเพียงกรอบประตูกั้น ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ผลักไสไล่ส่ง หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยแววตาเศร้าสร้อย ไม่ว่าสายตาคู่นั้นต้องการจะบอกอะไร เขาไม่แม้แต่รับรู้มัน


“จุนฮยอง แม่...”


“อย่าเรียกชื่อผม” เขาสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงแบบเดิม ต่อให้มันทำให้หล่อนปวดร้าวจนแทบขาดใจ ฟังดูเหมือนเขาช่างใจร้าย แต่ไม่เลย ใครกันทำให้เขาต้องทรมาน


“ได้โปรด ฟังแม่บ้าง”


หญิงสาวพยายามก้าวเข้าประชิดตัวคนที่หล่อนเรียกว่าลูกชาย แต่เขากลับถอยห่าง ยิ่งเธอก้าวเข้ามาใกล้ เขายิ่งถอยหนี ยงจุนฮยองไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว เขาขาดความอบอุ่นมากเกินกว่าจะโหยหามัน เขาชินชากับการเอาตัวรอดด้วยตัวคนเดียว แม้ถูกกล่าวหาว่าเห็นแก่ตัว เพราะฉะนั้นหากคิดมาเติมเต็มสิ่งที่เคยพรากไปจากเขาเอาตอนนี้ล่ะก็ สายเกินไป


“ผมไม่มีอะไรต้องคุยกับคุณ คุณกลับไปซะเถอะ” เขายืนกราน


“แม่รู้ว่าลูกโกรธแม่มาก แต่จุนฮยอง กลับบ้านเราเถอะนะ ให้แม่ได้ดูแลลูก” หล่อนถือโอกาสคว้าเข้าที่ต้นแขนลูกชาย ออกแรงบีบเบาๆ น้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาของเธอจนพร่ามัว “ได้โปรดจุนฮยอง กลับบ้าน”


“ผมไม่รู้ว่าคุณมาเรียกร้องอะไรจากผม แต่รู้ไว้ว่าผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น” จุนฮยองแกะมือของหล่อนออกอย่างใจเย็น “กลับไป อย่าให้ผมต้องเรียกรปภ.ขึ้นมาพาตัวคุณ”


หล่อนส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ แม่ไม่กลับจนกว่าลูกจะยอมกลับไปกับแม่ จุนฮยองจากนี้ไปลูกอยู่คนเดียวไม่ได้”


“คุณพูดอะไรของคุณ”


“ลูกอยู่คนเดียวไม่ได้ เขา.. เขาจะ”


น้ำเสียงของหล่อนสั่นเครือ หล่อนเอาแต่ส่ายหน้าไปมา จุนฮยองไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ เขาสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวบางอย่าง แต่ด้วยเหตุด้วยผลอะไรที่ทำให้เขาต้องกลับไปอยู่ในบ้านหลังนั้น บ้านที่ไม่เคยมีความอบอุ่น บ้านที่ผลักไสเขาออกมา


ดงอุนมาถึงที่นี่ด้วยสภาพของคนรีบร้อน ผู้จัดการหนุ่มรู้ดีว่าศิลปินในดูแลไม่ชอบการมาสาย ต่อให้ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันประการจะถูกหยิบออกมาอ้างนี่อ้างนั่น จุนฮยองมักเรียกวิถีทางเวลาที่เขาทำแบบนั้นว่าชักแม่น้ำทั้งห้า ถึงไม่บ่อยก็ตามที เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นประตูห้องพักเปิดทิ้งไว้ มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญสลับกับชื่อของจุนฮยองดังลอดออกมาจากข้างใน เขารีบสาวเท้าเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูด้วยความกังวล ระบบรักษาความปลอดภัยของคอนโดไม่น่าหละหลวม นอกจากเพื่อนฝูงที่เขาเคยเห็นหน้าไม่กี่คนแล้ว ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้มาพบจุนฮยองที่นี่ ถ้าเจ้าตัวไม่เป็นฝ่ายพามาเอง


“จุนฮยอง ฟังแม่สิ ลูกต้องฟังแม่ เชื่อแม่ ได้โปรด”


หญิงสาววัยกลางคนกำลังกอดขาอ้อนวอนจุนฮยอง หล่อนเขย่าขาจุนฮยองที่ทำเพียงแค่ยืนนิ่ง หลุบตามองหล่อนด้วยนัยย์ตาอ่านยาก ไม่ว่าหล่อนจะร้องไห้น้ำตาอาบแก้มจนแทบเหือดไปแค่ไหนก็ไม่มีคำพูดใดใดออกมาจากปากจุนฮยอง


ดงอุนเบือนสายตาหนีไปทางอื่น เขาไม่สามารถทนมองภาพน่าสะเทือนใจตรงหน้าได้ มีหลายเรื่องเกี่ยวกับจุนฮยองที่เขายังไม่รู้ต่อให้มันจะน้อยกว่าเรื่องที่เขารู้ และหนึ่งในหลายเรื่องนั่นคือผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่เป็นใคร ใบหน้าของหล่อนละม้ายคล้ายกับจุนฮยอง ไม่สิ จุนฮยองต่างหากที่หยิบเอาเครื่องหน้าทั้งริมฝีปากและดวงตาของหล่อนมาไว้กับตัว


แม่งั้นเหรอ ...แม่ของยงจุนฮยอง


“ดงอุน พาเขาลงไปข้างล่าง”


ไม่ทันได้ค้นหาคำตอบในใจ เสียงจุนฮยองก็เรียกสายตาเขาให้หันกลับไปอีกครั้ง แวบนึงเท่านั้นที่เขาเห็นแววตาของจุนฮยองเปลี่ยนไปจนคิดว่าจุนฮยองอาจใจอ่อนสักหน่อยแล้วย่อตัวดึงหญิงสาวขึ้นมายืนประจันหน้ากัน แต่ไม่ เขาต่างหากที่เป็นคนพยุงเธอขึ้นยืน ออกแรงรั้งเธอให้ห่างออกมาจากจุนฮยอง ยืนฟังเธอร้องห่มร้องไห้ตอนลงจากลิฟท์ และโบกแท็กซี่ให้เธอเพื่อขึ้นรถกลับบ้าน


“คุณคือ...” หล่อนถามเขาด้วยน้ำเสียงติดสะอื้น


“ซนดงอุนครับ ผมเป็นผู้จัดการของจุนฮยอง” ดงอุนแนะนำตัวอย่างสุภาพ


“ฉันเป็น..” หล่อนลังเลที่จะพูดบางอย่างกับเขา ก่อนจะยกมือปาดน้ำตาข้างแก้มออกไป “...ฝากดูแลจุนฮยองด้วยนะคะ”


“ครับ ผมต้องดูแลเขาอยู่แล้ว”

 

ดงอุนโบกมือลาเธอ ยืนรอจนรถแท็กซี่เคลื่อนออกถนนใหญ่ไปจนลับตา เขากลับเข้าไปในคอนโด ครุ่นคิดคำพูดเพียงประโยคเดียวระหว่างรอลิฟท์เคลื่อนตัวจากชั้นGไปที่ชั้น32 จนกระทั่งเปิดประตูเข้าห้องไป เห็นจุนฮยองยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทอดสายตามองท้องถนนที่จากตรงนี้เป็นเพียงเส้นทางสีเทาเส้นเล็กๆ


ผู้หญิงคนนั้นบอกกับเขาว่า “อย่าปล่อยให้จุนฮยองอยู่คนเดียว”


....ทำไม


ความจริงที่ว่าตารางงานตามรายการโทรทัศน์ของจุนฮยองลดลงไปบ้าง มีข่าวลือแพร่สะพัดในอินเตอร์เน็ตแถมยังถูกหยิบเอามาพูดกันปากต่อปากเรื่องการตายติดต่อกันสามศพภายในเวลาไล่เลี่ยกัน ใจความสำคัญคือจุนฮยองมีส่วนเกี่ยวข้อง  และในฐานะคนใกล้ชิด ซนดงอุนกล้าพูดว่าทั้งหมดเป็นเรื่องของความบังเอิญเท่านั้น ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น โดยเฉพาะกรณีของฮยอนซึง ถึงจุนฮยองมักบ่นให้เขาฟังว่าคนๆนี้ขี้งกเกินพอดี ชอบติดรถไปโน่นมานี่เพราะไม่อยากควักกระเป๋าจ่าย แต่จุนฮยองก็เรียกฮยอนซึงว่าเพื่อน คำที่จุนฮยองใช้กับคนไม่กี่คน เพราะงั้นการจากไปของฮยอนซึงจึงเป็นเรื่องสะเทือนใจสำหรับจุนฮยองอยู่จนถึงตอนนี้ แม้จะผ่านมาเกือบเดือนแล้วก็ตาม


“แวะทานมื้อกลางวันกันก่อนไหม” ดงอุนหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าข้างทาง เลยเวลามื้