[Fic] SHADOW [Dujun x Junhyung] (5/9)

posted on 20 Sep 2013 21:20 by orny in Fiction directory Fiction

 

Title : SHADOW
Status : 4/9
Fandom: Beast
Pairing: Dujun x Junhyung
Author: Orny 
Genre: Alternate Universe, Angst, Horror
Author’s Note: … ทดลองเขียน
 
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

 

 

 

30  กันยายน 2012

 

16 นาฬิกา 15 นาที

 

 


“ทำไมถึงเป็นคุณ”

 

จุนฮยองขมวดคิ้วจนหน้าผากย่น เมื่อภาพที่ปรากฎบนหน้าจอไม่ใช่ผู้จัดการซนดงอุนอย่างที่ควรจะเป็น เขากรอกเสียงตอบกลับไปในเครื่องตอบรับ จ้องหน้าคนในจอมอนอเตอร์ด้วยสายตาและสีหน้าเหนื่อยหน่าย ครั้งนี้ยูนดูจุนมาหาเขาถึงคอนโด และในฐานะเจ้าของบ้าน ครั้นทำเป็นไขสือไม่สนใจก็เห็นจะเกินไปหน่อย ยังไงเสียแขกก็คือแขก

 

“คุณต้องไปกับผม” เสียงผู้กองดูจุนตอบกลับมาเมื่อพักใหญ่แล้ว เขายังไม่ยอมเปิดประตูให้สักที “เร็วเข้า คุณอยากเลทตารางงานรึไง”

 

“แล้วคุณมายุ่งอะไร เดี๋ยวดงอุนก็..”

 

“คุณซนเป็นคนบอกให้ผมมารับคุณแทนเขา” 

 

จุนฮยองนิ่วหัวคิ้วให้สิ่งที่ได้ยิน ดงอุนน่ะเหรอ บอกให้ดูจุนมารับ แล้วสองคนนี้เอาเวลาที่ไหนไปรู้จักกัน ลำพังแค่ช่วงเวลาสั้นๆในสถานีตำรวจระหว่างสอบปากคำมากพอให้ดูจุนกับดงอุนสนิทสนมกันจนฝากเรื่องทำหน้าที่แทนกันได้แล้วรึยังไง

 

“เตรียมตัวเสร็จรึยัง ถ้ายังล่ะก็ ให้ผมเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหม” 

 

ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเจ้าหน้าที่ตำรวจนายนี้ถึงได้เข้ามายุ่มย่ามกับชีวิตเขาเรื่อยๆทีละก้าวสองก้าว ใครว่าการมีตำรวจอยู่ใกล้ๆแล้วปลอดภัยแถมยังช่วยให้สบายใจกับการใช้ชีวิตมากขึ้น ไม่เลย ยงจุนฮยองไม่เคยคิดแบบนั้น เขาพยายามตอบคำถามในหัวของตัวเองทุกครั้งว่า สิทธิเหนือเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นอะไรทำให้ผู้กองยูนเข้ามาเกี่ยวข้องกับสืบสวนทุกคดีที่เขาถูกสอบปากคำ ทำไมผู้กองยูนถึงยัดเยียดเบอร์โทรศัพท์ ซ้ำยังบอกให้ติดต่อมา ทั้งๆที่นอกจากคดีแล้ว เขากับผู้กองยูนไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่นิด

 

เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ไม่มีเวลามากมายพอให้ซักให้ถาม จุนฮยองกรอกเสียงกลับไปยังอีกฝั่งของประตู

 

“ขอเวลาสิบนาที”

 

เพราะงั้นให้เป็นแขกคนพิเศษที่จำเป็นต้องยืนรอเขาอยู่หน้าประตูห้องก็แล้วกัน

 

และสิบนาทีหลังจากนั้นเต็มไปความอึดอัด บรรยากาศไม่น่าทำแม้แต่ขยับตัว ขยับไม่ได้หรอก ลองขยับสิได้ปลิวตกมอเตอร์ไซด์ก่อนถึงสตูดิโออัดรายการวิทยุ จุนฮยองพอเข้าใจแล้วว่าทำไมดูจุนถึงบังคับให้เขาสวมหมวกกันน็อคโดยไม่สนใจว่าผมที่อุตส่าห์เซ็ทมาจะเสียทรง สองแขนโอบรอบเอวใต้แจ็คเก็ตหนังสีดำสนิทแน่นจนแทบกลืนเป็นร่างเดียวกัน เขามองไม่เห็นความเร็วบนหน้าปัด สัมผัสได้แค่ลมแรงตีใส่หน้าจนแก้มชาไปหมด ไอ้คนขับรึก็ไม่มีห่วงกัน เอาแต่ตรงดิ่งไปยังที่หมาย สนใจกันสักนิดว่าหัวใจของเขาแทบหลุดออกมาจากอก ใช่ว่าเขาไม่ชอบความท้าทาย แต่มันต้องไม่ใช่ในรูปแบบนี้

 

มอเตอร์ไซด์สีดำสนิทจอดเทียบหน้าประตูทางเข้าสถานีวิทยุ ไฟหน้าดับพร้อมๆกับที่พื้นรองเท้าหนังหุ้มข้อแตะลงกับบันไดคอนกรีตขั้นแรก จุนฮยองถอดหมวกกันน็อคออก ยัดใส่มือโชเฟอร์เฉพาะกิจอย่างหัวเสีย เขาไม่สามารถฟันธงได้เลยตลอดการเดินทางว่าจะมาถึงที่นี่โดยสวัสดิภาพและปลอดภัย

 

“เราทำเวลาได้ดี”  ดูจุนก้มมองนาฬิกาข้อมือพลางพยักหน้าพอใจในความเร็วที่เขาทำได้ดีกว่าเป้า ก่อนถอดหมวกกันน็อคออก สะบัดผมให้เข้าทรงเล็กน้อย ผิดกับผู้โดยสารที่พามาด้วย เขากลั้วหัวเราะในลำคอ “หัวคุณยุ่งเชียว โชคดีที่เป็นรายการวิทยุ ถึงอย่างนั้นก็มีแฟนๆมาขอถ่ายรูปคุณอยู่ดีใช่ไหม”

 

“ผมไม่ตลก บอกได้รึยังว่าทำไมคุณถึงมารับผมแทนดงอุน”

 

ตำรวจหนุ่มนิ่งไปพักนึง เขาไหวไหล่เบาๆให้สายตาจริงจังของอีกฝ่าย “คุณเข้าไปข้างในได้แล้ว ผมเอารถไปจอดแล้วจะตามไป”

 

“ผู้กอง!!!”

 

เสียงเร่งเครื่องยนต์กลบเสียงตะโกนท้วงจากจุนฮยองเสียสนิท อันที่จริงยูนดูจุนได้ยินชัดเจนเพียงแต่เลือกบิดแฮนด์พามอเตอร์ไซด์เคลื่อนตัวไปยังที่จอดรถใต้อาคารมากกว่าหยุดฟัง เขาปล่อยน้ำหนักรถทิ้งลงบนขาตั้งหลังวนหาพื้นที่สำหรับจอดมอเตอร์ไซด์สำเร็จ โน้มตัวมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกมองหลัง เสยผมปรกหน้าผากไปด้านข้าง ตามจริงแล้วเขาไม่ได้เข้ากรมในวันนี้ ซ้ำยังวางแผนไปขับรถกินลมชมวิวกับแกงค์ชอปเปอร์แถวชานเมือง ทว่าจู่ๆก็ได้รับโทรศัพท์จากคนไม่คิดว่าจะโทรมาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้เป็นครั้งที่สอง

 

‘ซนดงอุน’

 

เขาเพิ่งได้พบกับดงอุนเป็นครั้งแรกเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เหตุผลไม่ใช่เพื่อทำความรู้จัก แต่เป็นการพูดคุยเพื่อสืบหาเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับคดีของยงจุนฮยองที่เขาตั้งสมมติฐานไว้ว่ามีสิ่งผิดปกติ เรื่องยากคือเขาบอกให้ดงอุนรับรู้ทั้งหมดที่คิดอยู่ไม่ได้เพราะดงอุนอาจไม่เชื่อ เลยกำชับเพียงแค่ให้ดูแลจุนฮยองให้ดี หากมีอะไรผิดปกติให้ติดต่อเขาทันทีพร้อมให้เบอร์โทรศัพท์

 

ไม่นานหลังจากนั้นดงอุนติดต่อกลับมาระหว่างรอจุนฮยองถ่ายทำรายการหนึ่งในสถานีโทรทัศน์ เขาไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรมากมาย ตอนดงอุนเล่าเรื่องมีผู้หญิงคนนึงมาหาจุนฮยองที่บ้าน พยายามเกลี่ยกล่อมให้จุนฮยองกลับไป และจุนฮยองบอกว่าผู้หญิงคนนั้นคือแม่ พอถามถึงเรื่องอดีต ดงอุนตอบได้แค่จุนฮยองหนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุสิบหก ซึ่งเขาไม่ได้ถามซักไซ้ต่อ  ถึงอย่างนั้นทั้งหมดที่ดงอุนเล่ามาก็เป็นข้อมูลชิ้นสำคัญอีกชิ้นที่พอให้เขาทำการสืบสาวหาคำตอบ

 

ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างหนึ่งเหมือนกับที่เขาพูด

 

‘ฝากดูแลจุนฮยองด้วยนะคะ’

 

เธอ...อาจจะรู้ 

 

สัมภาษณ์สดผ่านรายการวิทยุเริ่มไปครู่หนึ่งแล้วก่อนเขาไปถึง ดูจุนยืนพิงกำแพงฝั่งตรงข้ามกับห้องกระจกอัดรายการ จากตรงนี้เขาเห็นเพียงหัวทุยๆสีน้ำตาลอ่อน มันถูกบังด้วยผ้าเชียร์ ป้ายกระดาษ และกล้องหลายสิบตัวของกลุ่มแฟนคลับ

 

รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็น สีหน้าที่เขาไม่คิดว่าจะแสดงออก จุนฮยองที่นั่งอยู่ตรงนั้น เป็นเหมือนจุนฮยองอีกคน

 

ดูจุนนิ่วหน้า เขาไม่แน่ใจนักเรื่องเวลาออกอากาศของรายการวิทยุ ช่วงพักเบรคโฆษณาไม่ได้ทำให้การเข้าถึงตัวจุนฮยองง่ายขึ้นแม้แต่นิด เพราะงั้นเลยเลี่ยงออกไปที่มุมสูบบุหรี่ หยิบมาเบอโรว์หนึ่งมวนออกมาสูบฆ่าเวลา มีคำถามและคำตอบมากมายให้ครุ่นคิด

 

หมวดยงกุกเป็นคนสอบปากคำทุกคดีที่มีจุนฮยองเข้าไปเกี่ยวข้อง ยงกุกบอกว่าจากการสอบปากคำทั้งสามคดี เหตุผลที่จุนฮยองต้องมานั่งให้ปากคำโดยไม่มีความผิดใดใดเป็นเพราะความบังเอิญ

 

เริ่มจากการตายของอดีตแฟนสาว จุนฮยองส่งดอกไม้ไปให้เธอที่บ้าน และวันต่อมาครอบครัวพบศพเธอผูกคอตายกับราวผ้าม่านในห้องตัวเอง

 

เช่นเดียวกับการจากไปของนักร้องแก้วเสียงใสยังโยซอบ เบอร์ที่โทรออกเบอร์สุดท้ายในโทรศัพท์เป็นเบอร์ของจุนฮยอง

 

ล่าสุดอุบัติเหตุการเสียชีวิตของจางฮยอนซึง จุนฮยองอยู่ที่นั่น

 

แม้ทุกคำให้การณ์บ่งบอกว่าจุนฮยองเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ความบังเอิญที่เกิดขึ้นไม่สามารถหยุดการตั้งข้อสงสัยได้ เขาแหย่เท้าเข้ามายุ่งกับจุนฮยองในช่วงคดีที่สองตามคำสั่งเบื้องบน ปล่อยงานล้นมือของตัวเองให้ผู้กองซึงโฮช่วยดูแลชั่วคราวไปก่อนจนกว่าคำตอบของความสงสัยจะคลี่คลาย รวมทั้งเขาเองก็เต็มใจรับงานนี้ด้วยเหตุผลบางประการ

 

...ตั้งแต่คดีแรกที่ยงจุนฮยองมาให้ปากคำ 

 

“คุณทำไมไม่เข้าไปในห้องจัดรายการ”

 

ดูจุนคีบบุหรี่ออกจากริมฝีปาก เขาไม่รู้ว่าจุนฮยองมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตำรวจหนุ่มผิวทางควันกลุ่มสุดท้าย ก่อนจี้บุหรี่ยังไม่ทันหมดมวนดีลงถัง

 

“เสร็จแล้วเหรอ”

 

“ยัง” ตอบพลางยู่หัวคิ้วเหมือนอารมณ์เสียมาจากไหน “อีกสองเบรค”

 

“งั้นผมไปรอที่รถ”

 

“ผู้กอง” จุนฮยองเรียกด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เขาสบสายตาอ่านยากของดูจุนแทนการถามคำถาม ซึ่งไม่สำเร็จ เขาไม่ได้คำตอบ “...ทำไมดงอุนถึงบอกให้คุณมารับผม”

 

ถึงทำเป็นร่าเริงสดใสเหมือนคนไม่มีอะไรในใจระหว่างให้สัมภาษณ์รายการวิทยุ แต่จุนฮยองไม่สามารถเลิกหาเหตุผลที่ดงอุนไม่มาทำงาน ซึ่งผิดปกติสำหรับคนเห็นงานมาก่อนเรื่องสำคัญทั้งหมด ซ้ำยังส่งยูนดูจุน เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เขาเคยบ่นให้ฟังว่าชอบมายุ่มย่ามมาแทน ทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่ชอบ

 

“คุณจุนฮยองครับ ใกล้หมดเวลาพักเบรกแล้วนะครับ”

 

ทว่าไม่ทันได้คำตอบ ทีมงานจากรายการวิทยุก็วิ่งมาเรียกตัวเขากลับเข้าห้องจัดการรายการ จุนฮยองจิ๊ปาก เขาจำต้องเดินกลับไปในห้องจัดรายการด้วยความรู้สึกค้างคาๆ

 

ดูจุนยกมือขึ้นเสยผมเบาๆ เหตุผลที่ตัดสินใจไม่บอกจุนฮยองไม่ใช่เพราะเป็นความลับ เขาตั้งใจจะบอก แต่ไม่ใช่ระหว่างที่จุนฮยองกำลังทำงาน

 

ความจริงที่ว่าช่วงประมาณบ่ายสามโมงของวันนี้ มีโทรศัพท์จากซนดงอุน ผู้จัดการส่วนตัวของจุนฮยอง โทรมาหาเขา ปลายสายพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงขาดห้วง ประโยคสั้นๆก่อนทุกอย่างจะเงียบไป

 

‘ไป..หา...จุนฮยอง’

 

ไม่นานหลังจากนั้นมีเบอร์โทรศัพท์จากทางโรงพยาบาลโทรเข้ามาหาเขาเนื่องจากเป็นเบอร์สุดท้ายที่ดงอุนโทรออก พร้อมแจ้งเรื่องดงอุนประสบอุบัติเหตุรถชนบนถนนทางหลวงเส้นที่สอง ได้รับบาดเจ็บที่กระดูกซี่โครงด้านซ้ายจากแรงกระแทก ส่งผลให้กระดูกซี่โครงหักทิ่มปอด กะโหลกศีรษะได้รับการกระทบกระเทือน ดงอุนไม่รู้สึกตัว ทีมแพทย์พยายามช่วยชีวิตอย่างสุดความสามารถแต่ก็ยังไม่พ้นขีดอันตราย

 

ดูจุนถอนหายใจเฮือกยาว ดงอุนโทรมาหาเขาด้วยเรี่ยวแรงฮึดสุดท้ายที่ยังเหลือ เพื่อให้เขามาหาจุนฮยองและรับออกไปทำงานตามตาราง เพราะงั้นถ้าเขาบอกจุนฮยองไปว่าเกิดอะไรขึ้นกับดงอุน ฮึดสุดท้ายนั่นจะไม่มีความหมาย การขาดงานของจุนฮยองคงไม่ใช่ความต้องการของซนดงอุน ที่ยิ่งไปกว่านั้น

 

มันเกิดขึ้น....อีกแล้ว

 

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง ดูจุนไม่สามารถทนต่อการเร่งเร้าจากจุนฮยองได้อีกต่อไป คำตอบที่จุนฮยองสมควรได้รับตั้งแต่แรกถูกเฉลย พวกเขาสวมชุดป้องกันการติดเชื้อสีฟ้าอ่อนกับหมวกคลุมผม ยืนอยู่หน้าห้องไอซียู กลิ่นยา เสียงเครื่องช่วยชีวิต สายระโยงระยาง และซนดงอุน

 

“หมอ ดงอุนเขา” เสียงของจุนฮยองสั่นเทา เขายืนอยู่ข้างแพทย์ผ่าตัดด้วยสีหน้าซีดเผือด “เขา...”

 

“คนไข้มีอาการเลือดคั่งในสมอง เนื่องจากกะโหลกศีรษะร้าวจากแรงกระแทก เราผ่าเอาลิ่มเลือดออกเพื่อลดความดันในสมองของคนไข้ให้คงที่ แต่สมองของคนไข้กลับบวมขึ้นเรื่อยๆ” คิมซองกยู แพทย์ผู้รับผิดชอบพูดพลางทอดสายตาคนไข้ในดูแลอย่างหนักใจ “ส่วนกระดูกซี่โครงที่หักทิ่มปอด เราได้ทำการผ่าตัดเพื่อระบายน้ำออกจากปอดแล้ว คนไข้จำเป็นต้องใช้เครื่องช่วยหายใจควบคู่ไปด้วย เอ่อ คุณ...เป็นญาติกับคนไข้รึเปล่าครับ”

 

“ผมเป็นพี่ของเขา”

 

“คุณครับ ผมอยากให้คุณเผื่อใจไว้สักหน่อย” ซองกยูเบนสายตากลับมาหาจุนฮยอง ที่ยังคงยืนมองร่างของดงอุนบนเตียงผ่านกระจก “เราพยายามช่วยชีวิตคนไข้อย่างสุดความสามารถแล้ว แต่อาการบาดเจ็บครั้งนี้ค่อนข้างหนัก เพราะฉะนั้น...”

 

“หมอครับ เชิญด้านนอกกับผมสักครู่ได้ไหม” กลายเป็นดูจุนที่พูดขึ้นมา เมื่อไม่มีท่าทีว่าจุนฮยองสนใจฟังสิ่งที่แพทย์เจ้าของไข้พยายามจะบอก เขาเดินออกจากห้องไอซียูไปพร้อมกับกับซองกยูเพื่อสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม ปล่อยให้จุนฮยองยืนมองผู้จัดการของตัวเองผ่านกระจกบานเดิมด้วยแววตาพร่ามัว

 

ฝ่ามือสั่นเทานาบลงบนกระจกเบาๆ หน้าจอแสดงอัตราการเต้นของหัวใจดงอุนน่ากลัวเกินไป มันเป็นขีดสูงต่ำเพียงเล็กน้อยๆสลับกับเส้นตรง ถุงเลือด ผ้าพันแผลคาดทับตั้งแต่หน้าอกถึงบั้นเอว เครื่องช่วยหายใจขึ้นฝ้าขาวจนแทบมองไม่เห็นปลายจมูกโด่ง

 

“ดงอุนอ่า อย่าเป็นอะไรนะ” จุนฮยองเม้มปาก พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่ช่างยากเหลือเกิน เขาพิงหน้าผากกับกระจก

 

ภาวนาให้ปาฏิหารย์ในโลกนี้ยังมีจริงอยู่บ้าง

 

ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 

 

แต่มันอาจไม่เคยมีอยู่เลยก็เป็นได้

 

“ย่าห์ ซงดงอุน ไม่นะ ดงอุน อย่าตาย อย่าตายยย”

 

TO BE CON

 

 

 

TALK : หายไปเหมือน คิวมีเยอะแทรกคิวก็เยอะ แต่ก็มาต่อนะ ช่วงนี้ชีวิตการทำงานหนักหน่วงนัก T_T

ถ้าเผื่อว่ายังมีใครรอและยังมีคนเดา ตอนนี้ท่านอาจจะเดาถูก

ดีใจที่มีคนติดตามทั้งคอมเม้นท์ให้เสพในนี้ และติดแทค #fshadow ในทวิต

ขอบคุณมากที่ให้กำลังใจกันนะ

เจอกันตอนต่อไป

 

Comment

Comment:

Tweet

อ๊อยยยย ผู้กองมาบุกน้องยงถึงที่บ้าน เขินแป๊บบบบ๕๕๕
กรี๊ดดดดดดดดดด ซ้อนแมงกะไซค์ แอร๊ยยยยย
เขินอะ เขิน ฮือ เขินทำไมไม่รู้ นั่นสิ เขินทำไม
เอาจริงๆคือเขินเพราะยงได้กอดเอวผู้กองแนบแน่น .///. ฮือ
เลายอมนะ เลาอากซ้อนท้ายพี่ดู๋บ้างงง แอร๊ยยยยย
เหตุผลบางประการของผู้กองคืออะไรกันน้อออ
จะใช่.. อย่างที่เราคิดไว้รึป่าว .////////////.

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ม่ายยย!!!!!!!!!
ดงอุนเป็นรายต่อไปจริงๆสิเนี่ย โอ้ยยยยย อะไรรรรร
ร้องไห้แล่วววว ฮือ ทำไมเนี่ยทำไม ดงอุนอย่าตายนะT--T
จะบ้าตายละอะ ตอนนี้ห่วงสภาพจิตใจของจุนฮยองมาก
ทำไมอะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมจุนฮยองต้องมาเจอไรแบบนี้
โฮรวววววววววววววววว ดงอุนนนนนนนนนนนนนนนน TTOTT
ร้องไห้จริงจัง โหดร้ายกับชีวิตจุนฮยองเกินไปแล้วT----T

โอ้ยยยย แง บีบคั้นหัวใจแบบบอกไม่ถูก สงสารจุนฮยอง
ฮึก ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ

#4 By Yojune_B (110.169.219.100) on 2013-09-21 22:13

ดงอุนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
น้องดงอุนของพี่ T^T คือไม่เข้าใจ คืออะไร ทำไมอ่ะ ทำไมมมมม
เดาไม่ถูกอ่า ใครหรอ พ่อยงหรอ #เดาไปเรื่อย
คือไม่รู้ง่าาาาา แบบดูจุนดูทำตามหน้าที่ แต่ดูจุนทำให้เดาได้ โอยยยย
คือน้อง ทำไมน้องต้อง....  เอ่อออ ว่าแต่กีกวังล่ะคะ กีกวังหายไปจากเรื่อง หรือจะเป็น..... #อีหลายตอนจะไม่เดาละ
ขอให้น้องรอดเถอะ ขอให้มีปาฏิหาริย์ หงืดดดดดด

จะรอค่ะ

#3 By blaqcc (115.67.39.166) on 2013-09-20 23:25

เม้นยาวๆกันไป ไม่ผิดหวังกับที่รอเลยยยยยย T__T อ่านแล้วก็ลุ้นเหลือเกินว่าตอนนี้จะมีใครตายไหม
เปิดเรื่องมาแบบดูจุนมารับหน้าที่ผจก.พาจุนฮยองไปทำงาน เขาเท่ห์ตรงที่แว๊นมอร์ไซด์ไปทำงาน นี่ทำให้เขาดูหล่อขึ้นไป 80%
ดูจุนแว๊นมร์ไซด์มีจุนฮยองซ้อนนี่ต้องเท่ห์มากแน่ๆ
เปิดเรื่องมาดงอุนโทรหาดูจุนให้มารับจุนฮยองไปทำงาน เราก็นึกว่าดงอุนแค่อยากพัก อยากให้จุนฮยองปลอดภัย ดูจุนก็มารับตามประโยคของดงอุน ที่เหมือนจะรู้อะไรมาบ้างจากการคุยกันเมื่อครั้งก่อน
ดูจุนต้องไปหาแม่จุนฮยองแน่ๆ เดาว่านางต้องรู้อะไรลึกๆ ไม่งั้นตอนที่แล้วไม่พูดกับดงอุนด้วยประโยคแปลกๆแบบนั้นหรอก
ไม่คิดว่าตอนนี้จะเป็นดงอุน ไม่คิดเลย ไม่คิดว่าจะมีคนตายด้วยซ้ำตอนนี้ เพราะเห็นจากที่ดงอุนคุยกับดูจุนแล้วน่าจะรอด
แต่ที่ไหนได้ เหตุเกิดตอนที่กำลังจะมารับจุนฮยองไม่ทำงานซะงั้น T T
ยิ่งอ่านจุนฮยองยิ่งเหมือนตัวดูดอะไรซักอย่าง คนที่ยุ่งเกี่ยวในชีวิตค่อยๆหายไปทีละคนๆ แบบนี้น่าสยองอ่ะ
ตอนนี้มาจะหมดเลยนะ ๕๕๕๕๕
ขอแซวหน่อย ซึงโฮ ยงกุก ซองกยู นางถามว่าใครจะเป็นเหยื่อรายต่อไป
ขอดักนางไว้ก่อนเลยว่า อย่าเพิ่งเป็นซองกยู ถ้าเป็นไม่งั้นจะโกรธมาก T__T
รอตอนต่อไป เลิฟยูวววว

#2 By SevenpieceC on 2013-09-20 23:18

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย พีี่อรนี่ เค้ายังไม่รู้เลยว่าใครฆ่า ยิ่งอ่านยิ่งเร้าใจ บอกตรงชอบตอนนี้อะ ชอบมากกก มันมีโมเม้นท์ทูจุนเยอะง่า จุนฮายองซ้อนรถพี่ดู๋ มันเป็นอารายที่แค่อ่านก็ฟิน ฟินมากกกก งือออ ครวญคราง ชอบ ชอบมาก

แต่อุ่นตายอ่ะ ฮืออออ อ่านถึงตอนที่ว่าอุ่นโทรหาพี่ดู๋อะ เหมือนแบบห่วงจุนมาก สงสารอุ่น งือ อออ. อยากจะรู้แล้วว่าใครฆ่า อีกแค่ 4 ตอน ทุกอย่างก็จะเฉลยแล้วใช่มั้ยค่ะพี่อร คือแบบ พี่ดู๋จะไม่ใช่รายสุดท้ายที่ตายใช่ม่ะ งืออออ หรือจุนจะตาย ม่ายยยยยยยย หวังว่าตอนจบคงไม่พลิกให้ลุงเป็นฆาตกรนะพี่อร ไม่งั้นเค้าจิ๊แดดิ้นตาย งือ อออ ออ.

# ขอบคุณนะค่ะที่ทำให้ฟินได้ตลอดเวลา พี่อรสู้ๆน้า รักคนแต่ง จุ๊ฟฟฟ ^*^

#1 By Kaipokpok (171.100.154.182) on 2013-09-20 22:03